Αρχικά να πω πως έχω εντυπωσιαστεί από τη χύτευση του μοντέλου, ενός μοντέλου που για πολλούς είναι απλά έχα παιχνίδι. Ετσι λοιπόν ο γάντζος ανάσχεσης είναι εξαιρετικά λεπτός και σαφής, κάτι που μέχρι πριν από λίγο δεν βλέπαμε σε πλαστικό. Τα τετράγωνα στην υποκείμενη επιφάνεια κοπής έχουν πλευρά 1cm οπότε έχετε μία εικόνα του πόσο μικρό και λεπτό είναι το κομμάτι αυτό.
Λίγα (ναι, καλά...) λόγια για το αεροσκάφος. Βασισμένο στην προδιαγραφή 9-shi του 1934, το Α5Μ άρχισε τη ζωή του σαν Ka-14 με φτερά όμοια με τα αυτά του F4U Corsair. Το σύστημα προσγείωσης ήταν σταθερό γιατί υπολογιζόταν πως ένα ανασυρόμενο δεν θα προσέφερε τόσο μεγάλη αύξηση των επιδόσεων με δεδομένο το πρόσθετο βάρος που θα απαιτούσε. Το Ka-14 τα πήγε πολύ καλά στις δοκιμές και στο δεύτερο πρωτότυπο η πτέρυγα ήταν απλή γιατί μετρήθηκε πως δεν προσέφερε σημαντικές βελτιώσεις στις επιδόσεις ενώ η σπαστή πτέρυγα τελικά θα δυσκόλευε την παραγωγή. Οι δοκιμές συνεχίστηκαν με μεγάλη επιτυχία και ο τύπος αποφασίστηκε να μπει σε παραγωγή σαν A5M.
Από τις αρχές του 1937 το νέο καταδιωκτικό θα κάνει την εμφάνισή του στους ουρανούς της Κίνας όπου οι μάχες που έδωσε με τα κινεζικά Boeing P-26C Model 281 "Peashooters" ήταν οι πρώτες αερομαχίες μεταξύ μονοπλάνων καταδιωκτικών. Σύντομα θα κερδίσει την υπεροχή, ειδικά απέναντι στα διπλάνα καταδιωκτικά των κινέζων όπως τα Curtiss Hawk III που αποτελούσαν την πλειονότητα των αντιπάλων του. Ευέλικτο, γερό και αξιόπιστο είχε σα μόνο μειονέκτημα τον σχετικά ελαφρύ, ακόμα και για την εποχή, οπλισμό των δύο πολυβόλων Type 89 των 7.7mm. Σε συνδιασμό με την εξαιρετική ποιότητα των πιλότων των ιαπώνων, σύντομα το A5Μ έγινε ο κυρίαρχος των κινεζικών ουρανών.
Με την έναρξη της σύρραξης με τη σοβιετική ένωση το Α5Μ βρήκε άξιο αντίπαλο στο πιο προηγμένο ίσως καταδιωκτικό της εποχής, το σοβιετικό Ι-16. Και πάλι η ευελιξία του και η ποιότητα των πιλότων του θα του επιτρέψουν να αποσπάσει μία ισοπαλία αλλά ήταν φανερό πως οι μέρες του στην πρώτη γραμμή ήταν πλέον μετρημένες και ο σχεδιαστής του Jiro Horikoshi έχει ήδη αρχίσει να εξελίσσει το διάδοχό του που δεν ήταν άλλος από το Α5Μ2, το γνωστό Zero. Παρά ταύτα θα παραμείνει σε υπηρεσία, μάλιστα τον Ιανουάριο του 1942 θα έρθει αντιμέτωπο με τα P-40 των Ιπταμένων Τίγρων πάνω από τη Burma. Αυτό, και φυσικά η υπεραισιοδοξία, οδήγησαν τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες να υποθέσουν πως ακόμα και προς το τέλος του 1941 το βασικό καταδιωκτικό του ναυτικό ήταν το Α5Μ και φυσικά να βιώσουν μία άκρως δυσάρεστη έκπληξη με την παρουσία επί σκηνής του Zero. Το Α5Μ θα δώσει την τελευταία μάχη του στις 07/05/1941 όταν 2 από αυτά θα προσπαθήσουν να προστατεύσουν το αεροπλανόφόρο Shoho το οποίο τελικά θα βυθίσουν οι αμερικανοί κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας του Coral Sea.
Στη συνέχεια θα παραμείνει σαν προκεχωρημένο εκπαιδευτικό, σε μονάδες προστασίας του μητροπολιτικού εδάφους αλλά και στην Κίνα. Προς το τέλος του πολέμου, όπως και πολλοί άλλοι εντελώς πλέον παρωχημένοι τύποι, θα χρησιμοποιηθεί σε αποστολές αυτοκτονίας και φυσικά θα γνωρίσει εκατόμβες απέναντι στα σύγχρονα αμερικανικά μαχητικά.
Αυτό λοιπόν είναι το Α4Μ2b. Hobby Boss, απλό, γρήγορο και ακριβές σύμφωνα με τις πηγές μου για τον τύπο που παρουσιάζει. Βαράτε ελεύθερα!
