ʼνοιξα με τα δόντια το φρακαρισμένο μπουκαλάκι της κυανοακρυλικής, έπιασα με το ένα χέρι το μοντέλο, και με το άλλο, την βελόνα για την κόλλα, ενώ συγκρατούσα ακόμη το καπάκι στο στόμα μου.
Αποτέλεσμα: Το καπάκι κόλλησε στα χείλη μου, τα μάτια, τα χείλη και η μύτη μου άρχισαν να τσούζουν ανυπόφορα από τις αναθυμιάσεις της κυανακρυλικής, αλλά ευτυχώς δεν μου έπεσε το μοντέλο. Αφήνω το μοντέλο, προσεκτικά, και προσπαθώ να βιδώσω την κόλλα στο καπάκι που ακόμα κρατώ στο στόμα, αλλά..., αστοχώ και κολλάω το ρύγχος από το μπουκαλάκι επίσης στα χείλη μου......
Εν έτει 1992, φτιάχνω με μεγάλη χαρά, το Buffalo της Matchbox......Όμως κάποια μέρα έχασα -άγνωστο πώς- την καλύπτρα του....Το μοντέλο δεν μπορούσε να ξαναβρεθεί δυστυχώς σε κανένα από τα παιχνιδάδικα και μοντελάδικα της πόλης μου....Μετά μεγάλης θλίψεως, το φύλαγα στην άκρη μισοφτιαγμένο κι άβαφτο.....Δύο χρόνια μετά, συγυρίζοντας το δωμάτιό μου βρήκα την χαμένη καλύπτρα σώα και αβλαβή, στην γωνία του δωματίου πίσω από το γραφειάκι μου, που θα ορκιζόμουν πως είχα ψάξει 100 φορές από τότε.....
Χοροπήδαγα σαν τρελλός από την χαρά μου, μέχρι να διαπιστώσω πως....εν τω μεταξύ έχω χάσει το ένα από τα δύο σκέλη προσγείωσης.......Μετά από λίγες ημέρες απογοήτευσης, αποφάσισα πως ήταν καιρός να αρχίσω να μεταχειρίζομαι ΖΤΠ, σε συνδυασμό με το λατρεμένο πλαστικό από το κεσεδάκι γιαουρτιού του μπακάλη. Το Buffalάκι στέκει στο ράφι ακόμη, μιά χαρά και στα δύο του σκέλη που ελάχιστα διαφέρουν μεταξύ τους , αντιπροσωπεύοντας τις δημιουργίες μιας άλλης εποχής, και την πρώτη και συνάμα πετυχημένη προσπάθεια ιδιοκατασκευής χαμμένου κομματιού....
