Καλησπέρα,
Το α/φος είναι λίγο-πολύ γνωστό σε όλους που ασχολούνται με ΒΠΠ και όχι...Το μοντέλο της Revell έχει τα καλά και τα κακά του.
Πλεονεκτήματα το καλό επίπεδο λεπτομέρειας για την κλίμακα και η ακρίβεια στο γενικό σχήμα του α/φους.
Απο τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα, η ¨σαγρέ¨υφή του πλαστικού στα (τεράστια σε επιφάνεια) κομμάτια της ατράκτου και των πτερύγων. Θα χρειαστεί ώρες επίπονο τρίψιμο για να γυαλίσει.
Επίσης μια μεγάλη αστοχία στην καλύπτρα οπου έχει παραληφθεί ολόκληρο παράθυρο (αυτό του πιλότου και το αντίστοιχο στα δεξιά του), το οποίο πρέπει να διορθωθεί καθώς αποτελεί εξόφθαλμη παραφωνία..
Φυσικά θα χρειαστεί και (τερατώδες) πιρτσίνωμα...
Το προφίλ που θα ακολουθήσω είναι ασυνήθιστο και έδρασε κάπου στην Μεσόγειο (πιθανώς απο Ιταλικές βάσεις) σε αποστολές βομβαρδισμού νηοπομπών.
Αρχίζω απο το κόκπιτ οπου χρησιμοποιώ το φωτοχαραγμένο της Eduard κάνοντας διάφορες προσθήκες σε καλωδίωση κυρίως, προσθήκη των σωληνώσεων του οξυγόνου για το πλήρωμα και μικρές βελτιώσεις με χρήση αυτοκόλητης αλουμινοταινίας (δέρμα στο πτυσόμενο πίσω κάθισμα, δερμάτινες λεπτομέρεις στην κουρτίνα στο αριστερό πόδι του πιλότου καθώς και το πλαϊνό τμήμα του καθίσματος του πλοηγού).
Εκτύπωσα σε χαλκομανία φωτογραφία ξύλου κόντα-πλακέ για την αληθινή αναπαράσταση του πατώματος του σκοπευτή(στη φωτό δοκιμαστική εκτύπωση)
Συνεχίζω με το άνοιγμα του ουραίου σκέλους προσγείωσης.
Προσθήκη του σκελετού ενίσχυσης (stringers)και βελτίωση και προσθήκη νομέων που παραλείπονται.
Τα stringers επενδύθηκαν με λωρίδες αλουμινοταινίας που είχα πριν πιρτσινώσει. Έτσι αποδίδεται το αληθινό ντύσιμο με φύλα αλουμινίου.
Προστέθηκαν κάποιοι μηχανισμοί ελέγχου του πηδαλίου που είναι πολύ εμφανείς καθώς και καλωδιώσεις στο σκέλος με χακλόσυρμα και μικρο-χαλκοσωληνάκια.
Όπως πάντα σχόλια, προτάσεις ευπρόσδεκτα
