Τελικά, παρά τον τρόμο που με είχα καταλάβει στην πρώτη προσπάθεια, το rigging δεν είναι και τόσο δύσκολο, απλά χρειάζετε λίγο σχεδιασμό. Προσωπικά αφού βάψω και κολλήσω τα σήματα, και πρωτού κολήσω την άνω πτέρυγα και τα ενδιάμεσα στηλίδια στήριξης (ρε τι λέξεις γράφω σήμερα!), περνάω μία παρκετίνη (Jonshon Long Shine) γιατί το μοντέλο θα υποστεί πολύ "πιάσιμο" και την αφήνω να στεγνώσει για 1 μέρα. Στη συνέχεια ανοίγω με ψιλό τρυπανάκι και dremel σε χαμηλές στροφές όλες τις τρύπες από όπου περνάνε σκοινάκια. Το τρυπανάκι είναι 0,6 mm και υπάρχει από την Tamiya αλλά και στα καταστήματα με τα εργαλεία στην οδό Αθηνάς (με το σαφές πλεονέκτημα της γειτνίασης με τον Θανάση!).
Τη μεσινέζα την ετοιμάζω με τον ακόλουθο τρόπο. Τσιμπάω ένα άχρηστο πλαίσιο, συνήθως από μοντέλο Hasegawa στην 1/72, και κόβω όλα τα ενδιάμεσα (με προσοχή!) και μου μένει μόνο το εξωτερικό πλαίσιο, διαστάσεων περίπου 30X12 cm. Τυλίγω γύρω του μεσινέζα και τη ψεκάζω με black (Humbrol 33) ή steel (Humbron 27003). Το χρώμα πρέπει να είναι σμάλτου, αλλιώς δεν "πιάνει" καλά και κατά προτίμηση ματ γιατί βοηθάει στην κόλληση με superglue.
Κολλάω στηλίδια και άνω πτέρυγα. Στη συνέχεια κόβω ένα μήκος μεσινέζα και ξεκινάω από μία "τυφλή" τρύπα, πχ μία τρύπα στην άτρακτο. Βάζω μέσα την μεσινέζα (λαβίδα, όχι πολύς καφές, ηρεμία, καλό φως, τα παιδιά κοιμισμένα
) και με ένα τεντωμένο sprue τοποθετώ λίγο κυανοακρυλική (λεπτόρευστη). Η κόλλα λόγω του τριχοειδούς φαινομένου (capillary effect, είναι η μέρα των κουφών λέξεων τελικά!) μπαίνει μέσα στην τρύπα "αγκαλιάζοντας" την μεσινέζα, ειδικά αν αυτή είναι βαμένη με ματ χρώμα. Περιμένω περίπου 1 λεπτό και στη συνέχεια τραβάω απαλά (ΑΠΑΛΑ!) τη μεσινέζα για να βεβαιωθώ ότι έχει κολλήσει, κάτι που συμβαίνει στο 99,99% των περιπτώσεων. Αν δεν έχει κολήσει, ε τότε περιμένω κι άλλο!
Η συνέχεια είναι απλή. Περνάω την άλλη άκρη (ΠΑΝΤΑ υπάρχει άλλη άκρη, έτσι δεν είναι
) κάνοντας κάτι σαν κέντημα μέχρι να φτάσω σε κάποιο σημείο που δεν μπορώ να συνεχίσω. Κολλάω με κυανοακρυλική, κόβω και συνεχίζω. Συνήθως τα φτερά ενός μικρού διπλάνου, πχ Sopwith Pup, είναι μόλις 4 μήκη μεσινέζας μόνο. Επίσης από την ίδια τρύπα αν απαιτηθεί (και καμιά φορά απαιτείται) μπορώ να περάσω έως και 4 μεσινέζες. Αν χρειαστεί να περάσω περισσότερες (σπάνιο αλλά αν φτιάχνεις κανένα Ilya Muromets πιθανότατο), απλά ανοίγω μεγαλύτερη τρύπα.
Στο τέλος με μία σταγόνα μπογιά "κλείνω" τις όποιες τρύπες είναι ορατές, περνάω ένα βερνίκι ματ (Humbrol, στο γυάλινο μπουκαλάκι) και αν όλα πάνε καλά (λέμε τώρα) έχω τελειώσει...
Και με όλο το θάρρος, κάποιες συμβουλές:
- Μην πολυπιάνετε με τα χέρια τη μεσινέζα, το λίπος του δέρματος κάθετε πάνω της, ειδικά αν είναι βαμένη με ματ χρώμα, και ύστερα δεν κολλάει καλά με την κυανοακρυλική.
- ΠΡΟΣΟΧΗ με την κυανοακρυλική. Είναι παραπροϊόν έρευνας για τη συρραφή πληγών με κόλλα, οπότε κολάει στο δέρμα σα διάβολος!
- Για το κόψιμο της μεσινέζας χρησιμοποιήστε καινούργια λεπίδα, μη σας πιάσει η τσιγκουνιά τώρα γιατί θα το μετανιώσετε.
- Υστερα από 3 ώρες rigging, ακόμα και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πάει περίπατο, οπότε εκ νέου ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΟΧΗ με τα εργαλεία κοπής και την κόλα!
- Αν δεν σας "τεντώσει" σωστά η μεσινέζα, ακολουθήστε τη συμβουλή του nick2, αλλά προσοχή μην τεντώσετε τη μεσινέζα και λιώσετε το μοντέλο.
Αυτά! Αν σας πιάσει να ξεκινήσετε, ένα καλό, απλό και πάμφθηνο μοντελάκι είναι το Sopwith PUP της Airfix στην 1/72 το οποίο διαθέτει και άπειρα βαψίματα, από το κλασσικό PC10 μέχρι βάψιμο σκακιέρα! Πολύ καλό επίσης είναι και το Fokker Dr.1 στην 1/72 της Revell και έχει και ελάχιστο rigging! Το μόνο του πρόβλημα είναι το κατακόκκινο πλαστικό, αλλά με ένα χεράκι άσπρο διορθώνετε.
