Ωραία λοιπόν, δεν είμαι κουλός. Για πείτε μου εσείς σε πόση ώρα θα μασκάρατε τους δύο λευκούς ρόμβους στις πτέρυγες; Εμένα μου πήρε 2+ ώρες και ΔΕΝ είναι ίσοι
Αυτό εγώ το λέω κουλαμάρα...
Όλα αυτά είναι με συνταγή γιατρού ή τα παίρνεις από μόνος σου;
Μπα, τα παράγει ο οργανισμός μου
Λοιπόν τέλος και αυτό. Κλασσικό ιταλικό αεροπλάνο, γεννήθηκε από τις εμπειρίες των ιταλών στους πολέμους της Ανατολικής Αφρικής. Ζήτησε λοιπόν το 1936 η Regia Aeronautica ένα νέο καταδιωκτικό, με αστεροειδή κινητήρα, 500Km/h ταχύτητα, αναρρίχιση στα 6000m σε 5 λεπτά, διάρκεια πτήσης 2 ώρες και οπλισμό 1 (ναι, καλά διαβάσατε, ένα) πολυβόλο των 12.7mm.
Το πρωτότυπο ήταν αρκετά προηγμένο για την εποχή του με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης, υδραυλικά flaps, κλειστό cockpit και 2 πολυβόλα Breda-SAFAT των 12.7mm. Το πρωτότυπο θε πετάξει στις 24/12/1937 και σύντομα στις δοκιμές θα φτάσει τα 800Km/h σε βύθιση και τα 500Km/h σε ευθεία πτήση, επιδόσεις καλύτερες του ανταγωνισμού που αποτελούσαν τα Fiat G.50, Reggiane Re.2000, A.U.T. 18, IMAM Ro.51 και Caproni-Vizzola F.5. Δεν ήταν όμως όλα ιδανικά, στις δοκιμές της Regia Aeronautica ο Maggiore Ugo Borgogno θα προειδοποιήσει πως το αεροσκάφος στις κλειστές στροφές αποκτούσε θανάσιμη συμπεριφορά η οποία εύκολα κατέληγε σε flat spin και συντριβή. Παρά τα προβλήματα θα παραγγελθούν 99 και η παραγωγή θα ξεκινήσει τον Ιούνιο του 1939.
Τα προβλήματα όμως επέμεναν και έγινε προφανές πως το αεροσκάφος στα όρια του stall παρουσίαζε το φαινόμενο του autorotation όπου εκτελούσε συνεχώς ανεξέλεγκτα rolls μη επιτρέποντας την επαναφορά του ελέγχου από τον πιλότο. Αρχικά έγιναν σκέψεις εγκατάλειψης του τύπου αλλά στη Macchi επανασχεδίασαν την πτέρυγα και το πρόβλημα επιλύθηκε. Από τότε το αεροσκάφος συγκέντρωνε τα κολακευτικά σχόλια των πιλότων και ήταν το καλύτερο καταδιωκτικό των ιταλών στις αρχές του πολέμου. Πάντως δεν είχε θωράκιση, η ισχύς του κινητήρα ήταν κάπως αναιμική και σίγουρα ήθελε καλύτερο οπλισμό.
Στη μάχη το μικρό του μέγεθος και η ευελιξία του θα το κάνουν δύσκολο αντίπαλο. Στο Ανατολικό Μέτωπο τα MC.200 θα πετύχουν λόγο καταρρίψεων/απωλειών 88/15. Αν και ο οπλισμός του ήταν αδύναμος, στα σωστά χέρια ήταν θανάσιμο όπως και το ιαπωνικό Ki-43, με τον ίδιο οπλισμό, κυριολεκτικά στην άλλη άκρη του κόσμου. Η έλευση της νέας γενιάς των συμμαχικών καταδιωκτικών θα βάλει ένα τέλος στη χρησιμότητα του MC.200 το οποίο θα χρησιμοποιηθεί μέχρι το τέλος του πολέμου σαν καταδιωκτικό-βομβαρδιστικό. Παρά το ότι ήταν παρωχημένο ήδη από το 1943, θα πετάξει τις περισσότερες αποστολές από οποιονδήπορε άλλο ιταλικό τύπο. Ενδεικτικό της αδυναμίας της ιταλικής βιομηχανίας ήταν πως η παραγωγή του θα είναι λίγα παραπάνω από 1000 αεροσκάφη.
Τέλος λοιπόν. Hobby Boss, η επιτομή της απλότητας αλλά μια χαρά μοντέλο για να ξεδώσει κανείς και να έχει και ένα αποδεκτό αποτέλεσμα. Να πω πως τα σήματα ήταν εξαιρετικής ποιότητας, όπως είναι όλα τα σήματα της Hobby Boss που έχω δουλέψει μέχρι τώρα.
Αντε, πυροβολάτε!
