Στον Περσικό το 2002 (τόσο στο Μπαχρέιν όσο και στη Σαουδική Αραβία) τα σημεία ελέγχου των Αμερικάνων είχαν τυποποιημένη διάταξη. Υπήρχε εσωτερική κι εξωτερική περίμετρος. Πάνω στο δρόμο υπήρχαν δύο σημεία ανάσχεσης, που ποτέ δεν ήταν ανοιχτά ταυτόχρονα. Ο δρόμος είχε ακριβώς στο όριο τσιμεντένια εμπόδια αριστερά και δεξιά, έτσι ώστε όποιος πλησιάσει να μην μπορεί να κάνει εύκολα αναστροφή ή μανούβρες. Τα φυλάκια ήταν διπλά, εξωτερικό κι εσωτερικό. Οι εξωτερικοί έψαχναν το προσωπικό και οι εσωτερικοί το όχημα, με σκοπό να μην μένουν εκτεθιμένοι οι εξωτερικοί σκοποί πολλή ώρα στο δρόμο. Τα παράθυρα ήταν σφραγισμένα και προστατευμένα, κι είχαν ανοίγματα μόνο για να βλέπουν από μέσα. Ποτέ δεν ήξερες πόσοι και τι έκαναν μέσα στο φυλάκιο.
Κάμερες υπήρχαν τέσσερις. Μία να δείχνει τον οδηγό στο πρώτο φυλάκιο, μία τον συνοδηγό και δύο ψηλά να δείχνουν το όχημα. Πάνω στο δρόμο υπήρχαν τα καρφιά που σηκωνόταν με εντολή από μέσα από το φυλάκιο, το δεύτερο φυλάκιο είχε και πολυβολείο ή βαρύ οπλισμό.
Ο δρόμος είχε σήμανση που έδειχνε που πρέπει να ακινητοποιεί ο οδηγός το όχημα για τον έλεγχο. Επίσης προτιμούσαν η μάντρα του στρατοπέδου να είναι πιο ψηλή από τα φυλάκια σε εκείνο το σημείο και πάντα να εφάπτεται στον μπροστινό τοίχο του δεύτερου φυλακίου....
Αν θυμηθώ κι άλλα θα τα γράψω... Καλή συνέχεια...
