Καλησπέρα σε όλους!
Κάπου εδώ αισίως ολοκληρώθηκε και η κατασκευή του Mig-29. Με κάποια θεματάκια προς το τέλος....
Αφού περάστηκε το μοντέλο με ακρυλικό Gloss της Windsor & Newton δύο φορές έφτασε η ώρα των χαλκομανιών με την καρτέλα της Italeri να είναι μεν μικρή, καλής ποιότητας δε. Κάπου εδώ δεν άργησε να γίνει το κακό λόγω του ξερού μου κεφαλιού βέβαια. Πάντα χρησιμοποιούσα το βελτιωτικό της Microscale(το οποίο και σε αυτές τις χαλκομανίες λειτουργούσε άψογα) αλλά εδώ είπα να πειραματιστώ και με το Mr Mark Softer της Gunze απευθείας πάνω στο μοντέλο χωρίς άλλη δοκιμή. Είχα διαβάσει ότι είναι δυνατό....πολύ δυνατό αλλά ήθελα να επιμείνω.......... με καταστροφικά αποτελέσματα. Εφαρμόζοντας το βελτιωτικό ένα δεύτερο χέρι κιόλας (
) πάνω σε ένα από τα άστρα, τελικά κάθισε στις 5 κορυφές του με αποτέλεσμα μετά απο λίγο να παρατηρήσω ότι η χαλκομανία άρχισε να λιώνει πραγματοποιώντας και αλλοίωση των χρωμάτων στις παρακείμενες επιφάνειες.
Ευτυχώς βρήκα μια παλιότερη καρτέλα της Heller από ένα Mig-23 σε καλή κατάσταση και έσωσε την παρτίδα.
Βέβαια από τα άστρα που έδινε, 2 ήταν κατά ένα χιλιοστό μεγαλύτερα από αυτά της Italeri και άλλα 4, ένα χιλιοστό μικρότερα.
Ναι .....ΟΚ........ Για να καλύψω και τα γύρω-γύρω χάλια χρησιμοποίησα το λίγο μεγαλύτερο, βελτιώνοντας το λευκό χρώμα περιμετρικά του. Με έντονη παρατήρηση σε σύγκριση με το άστρο του φτερού μπροστά, φαίνεται η μικρή διαφορά αλλιώς μπορεί να ξεγελάσει τον παρατηρητή.
Τα οπλικά φορτία περάστηκαν (έχοντας ως βάση τη
σελίδα ) με λευκό, τα πτερύγια των δύο R-27 και κάποιες επιμέρους περιοχές με Gunmetal της Humbrol ενώ οι κεφαλές των R-27 βάφτηκαν με Flat Gull Grey (FS 36440).
Οι ζάντες των τροχών του Σ/Π βάφτηκαν με ανάμειξη European Green (FS 34092) και Green (1524) της Model Master.
Μετά την τοποθέτηση των χαλκομανιών περάστηκαν άλλες δυο λεπτές στρώσεις Gloss ώστε να προχωρήσω στις φθορές. Ξεκίνησα περνώντας όλο το αεροσκάφος με φίλτρο (δύο χέρια) από Paynes Grey και Green Earth και συνέχισα το wash στις γραμμώσεις με μείγμα Raw Amber και μαύρου (εκτός από την αντιθαμβωτική του ρύγχους όπου χρησιμοποιήθηκε Paynes Grey). Αφού στέγνωσαν οι επιφάνειες έγιναν τρεξίματα με την βοήθεια μαύρου, γκρι και καφέ pastel.
Ενώ πάντα χρησιμοποιώ το matt βερνίκι της Windsor & Newton για να σφραγίσω όλη τη δουλειά, εδώ είπα να δοκιμάσω το matt της Humbrol. Ο λόγος είναι πως το W&N μου φαίνεται ελαφρά σατινέ οπότε ήθελα να δω αν με ικανοποιεί το matt του Humbrol. Φαντάζομαι λόγω μη επαρκούς αραίωσης το βερνίκι άφησε μια πολύ λεπτή λευκή στρώση η οποία γίνεται πιο έντονα παρατηρήσιμη στην αντιθαμβωτική επιφάνεια του ρύγχους.
Ψεκάζοντας και σε άλλο μοντέλο-θύμα- το βερνίκι
, δοκίμασα όπου έκανε ασπρίλες να περάσω από πάνω, το gloss και το matt της W&N αλλά δεν είδα κάποια ορατή διαφορά οπότε για να μην τριτώσει το κακό το άφησα όπως ήταν.
Η περιοχή της ατράκτου μπροστά από τα ακροφύσια ψεκάστηκε με Alclad Magnesium ενώ τα ακροφύσια με Jet Exhaust. Το Jet Exhaust μου φάνηκε αρκετά σκούρο οπότε πραγματοποιήθηκε στεγνό πινέλο με Burnt Metal και Stainless Steel της ΜΜ. Εκτός κάποιων περιοχών που μασκαρίστηκαν ότι άλλο είχε βαφτεί με Magnesium περάστηκε με Smoke της Tamiya. Με ψιλό αλάτι καλύφθηκαν τμήματα των ακροφυσίων και εν συνεχεία ψεκάστηκε Clear Blue της Tamiya για να αναπαρασταθεί το
καμένο μέταλλο. Σαν τελικό βήμα περάστηκε μαύρο, γκρι, καφέ, κόκκινο και μπλε pastel.
Επίσης αφού προστέθηκαν νευρώσεις από λεπτές λωρίδες πλαστικού στο εσωτερικό μέρος της καλύπτρας, βάφτηκε με Aircraft Grey ενώ το μονωτικό της υλικό (νομίζω δλδ
) με μία μείξη από ροζ και καφέ.
Το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες (η καλύπτρα είναι πρόχειρα τοποθετημένη):
Κάτι το οποίο ξεκίνησε θεωρητικά ως κάτι γρήγορο κράτησε τελικά 4 μήνες.....Το θετικό απρόοπτο στην όλη υπόθεση είναι πως αν και δεν είμαι λάτρης των Ρώσικων κατασκευών και παρά τις όποιες ατέλειες του, το συγκεκριμένο κατασκευαστικό το απόλαυσα δέκα φορές περισσότερο απ'ότι την μέχρι τώρα κατασκευή του Sufa , για το οποίο είχα δέκα φορές μεγαλύτερη προσμονή.
Ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον.
