Θέμα: Ενδιαφερον αρθρο:Το τελευταίο αναγνωριστικό Spitifire

[Viper]

Ενα ιδιαιτερα ενδιαφερον αρθρο βρηκα καθως σερφαρα

Τα εμβολοφόρα φωτοανγνωριστικά αεροσκάφη, που έδρασαν την περίοδο 1939 – 1955, καθώς επίσης και οι πιλότοι που επιχειρούσαν με αυτά, αποτελούν μια ξεχωριστή αλλά σχεδόν άχρωμη σελίδα στην ιστορία της αεροπορίας. Η σκόνη της δόξας ποτέ δεν άγγιξε τα φτερά τους. Το μεγαλύτερο ποσοστό των φίλων του αεροπλάνου, η μοντελιστική κοινότητα ακόμα και το μη υποψιασμένο κοινό έχουν κάποια άποψη για τα κατορθώματα ή των αριθμό καταρρίψεων σε αερομαχία, πιλότων ανεξαρτήτου εθνικότητας και πολεμικής σύρραξης. Πόσοι όμως γνωρίζουν τις προσπάθειες πιλότων, οι οποίοι με μοναδική προστασία την υψηλού επιπέδου εκπαίδευση τους, την αποφασιστικότητα της νεανικής τους ηλικίας, τις μακράν του μέσου όρου ικανότητες τους σε οριακές συνθήκες πτήσης όπως η πλοήγηση με εξαιρετική ακρίβεια σε μεγάλες αποστάσεις, κατάφερναν να εκτελούν με επιτυχία την αποστολή συλλογής πληροφοριών στρατηγικής σημασίας.

Οι πιλότοι αυτοί ξεπερνούσαν τη μοναξιά ατελείωτων ωρών πτήσης σε μεγάλο ύψος, πάνω από τις εχθρικές περιοχές, αναπνέοντας οξυγόνο από φιάλες σε αρκετές περιπτώσεις χωρίς τη μεταγενέστερη πολυτέλεια συμπιεσμένου θαλάμου διακυβέρνησης. Οι φωτοαναγνωριστικές πτήσεις της περιόδου διέπονται από τη συλλογιστική του ότι δεν αρκούσε η ασφαλής επιστροφή του αεροσκάφους με τον πιλότο, έπρεπε και οι φωτογραφίες να ήταν πεντακάθαρες διαφορετικά η αποστολή είχε αποτύχει. Γνωρίζοντας ότι αποτελούσαν στόχο εκ προοιμίου, στην πλειοψηφία τους πετούσαν χωρίς κανένα οπλισμό, η μοναδική τους ελπίδα απέναντι στα αντίπαλα μαχητικά ήταν η ευελιξία του αεροπλάνου τους, η ταχύτητα του και οι ικανότητες τους να επιχειρούν στο όριο. Αν και η συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων είχε πάντα τους καλύτερους στις τάξεις της, το φως της αναγνώρισης ή ακόμα και της δημοσιότητας σχεδόν ποτέ δεν έπεσε επάνω τους.

Ένα χρόνο πριν τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (ΒΠΠ) πραγματοποιήθηκε η πρώτη πτήση του μοναδικού φωτοαναγνωριστικού Supermarine Sptifire με κινητήρα Rolls Royce Griffon. H Supermarine, ανταποκρινόμενη σε αίτηση της RAF για μονοθέσιο, μονοκινητήριο αεροσκάφος τακτικής αναγνωρίσεως που θα επιχειρούσε σε ύψος μεγαλύτερο των 11.000 μέτρων, κατασκεύασε το αεροσκάφος τύπου 389 και 390 (pressurized cockpit), γνωστότερο ως Spitfire PR MK XIX ή το τελευταίο teen αεροσκάφος .

Συνολικά κατασκευάστηκαν 225 ΜΚ ΧΙΧ, τα αρχικά 22 από αυτά δεν διέθεταν συμπιεσμένο θάλαμο διακυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια του ΒΠΠ μοναδικός επιχειρησιακός χρήστης ήταν η RAF και μεταπολεμικά, τα ΜΚ ΧΙΧ εξόπλισαν την Τουρκική Αεροπορία, τη Βασιλική Αεροπορία της Σουηδίας και τη Βασιλική Αεροπορία της Ταϊλάνδης.

Το ΜΚ ΧΙΧ φορούσε τον Rolls Royce Griffon 65 (22 αρχικά αεροσκάφη) και το μεταγενέστερο 66 (τα υπόλοιπα, με συμπιεσμένο θάλαμο διακυβέρνησης).

Είχε εκπέτασμα 11.23 μέτρα, μήκος 9.96 μέτρα, ύψος 3.86 μέτρα. Ως Spitfire MK, ο ρόλος του ήταν εξειδικευμένο μονοθέσιο αεροσκάφος τακτικής αναγνώρισης, το οποίο δεν έφερε κανενός τύπου οπλισμό. Λαμβάνοντας υπόψη την περίοδο που κατασκευάστηκε και πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση (04/1944), η ομάδα της Supermarine χρησιμοποίησε γνωστές εφαρμοσμένες πρακτικές στο πεδίο της μάχης, σχεδιάζοντας ένα καθαρό (slick) αεροδυναμικά αεροσκάφος το οποίο έδινε την ψευδαίσθηση της ταχύτητας ακόμα και όταν το κοιτούσες προσγειωμένο.

Τα φτερά προήλθαν από το PR ΜΚ ΧΙ, το chassis από το MK VIII, η άτρακτος από το ΜΚ ΧΙV, η καλύπτρα χωρίς σκελετό (curved windscreen) καθώς επίσης και ο ασύρματος από το ΜΚ ΧΙ. Η επιπλέον ποσότητα καυσίμου που ήταν απαραίτητη για την αύξηση της ακτίνας δράσης, τοποθετήθηκε σε δεξαμενές στα χείλη προσβολής της πτέρυγας και οι τρόμπες βενζίνης (booster fuel pumps) τοποθετήθηκαν ακριβώς από κάτω σε αεροδυναμικά σχεδιασμένα καπάκια.

Το αεροπλάνο διέθετε πεντάφυλλη έλικα Rotol R19/5F5/1. Οι καθαρές γραμμές του αεροσκάφους σε συνδυασμό με τον κινητήρα Griffon ισχύος μεγαλύτερης των 2000 HP, έδιναν μοναδικές επιδόσεις. Τελική ταχύτητα 717 χλμ/ώρα σε ύψος 7.913 μέτρων, βαθμό ανόδου 112 μέτρα/λεπτό και μέγιστη επιχειρησιακή οροφή 12.965 μέτρα.

Για να εκτελέσει τις αποστολές που ήταν προορισμένο, διέθετε ηλεκτρικά ελεγχόμενη εγκατάσταση (Universal Installation) η οποία μπορούσε να φέρει, σε διάφορους συνδυασμούς, τους ακόλουθους τύπους φωτογραφικών μηχανών.

Δύο κάθετες (fanned) F.8 με φακούς 14ʼ ή 20ʼ, στo σύνδεσμο της ατράκτου με την πτέρυγα

Δύο κάθετες (fanned) F.52 με φακό 20ʼ, στo σύνδεσμο της ατράκτου με την πτέρυγα

Μία οριζόντια (oblique) F.24 με φακούς 18ʼ ή 14ʼ, στην άτρακτο και πάντα στην αριστερή πλευρά του αεροσκάφους.

Τα 22 πρώτα ΜΚ ΧΙΧ στην αριστερή πλευρά διέθεταν τη γνωστή θύρα επιβίβασης στο θάλαμο διακυβέρνησης, τα υπόλοιπα με το συμπιεσμένο θάλαμο δεν τη διέθεταν.

Στο θάλαμο διακυβέρνησης δεσπόζουσα θέση στο κέντρο του πίνακα οργάνων κατείχε το κουτί ελέγχου των φωτογραφικών μηχανών, τοποθετημένο ακριβώς πάνω από το όργανο του τεχνητού ορίζοντα. Αριστερά και κάτω ήταν τοποθετημένα τα χειριστήρια των δεξαμενών καυσίμου στα χείλη προσβολής των πτερύγων. Δεξιά και πάνω από το τα χειριστήρια του συστήματος προσγείωσης υπήρχαν οι ενδείξεις για τις δεξαμενές καυσίμου.

Πίσω ακριβώς από τη θέση του πιλότου υπήρχαν οι φιάλες με το οξυγόνο για τον πιλότο και ο διάφανος σωλήνας Perspex στον οποίο υπήρχε silicon gel που χρησίμευε στην προστασία του θαλάμου διακυβέρνησης από την υγρασία. Όταν ο σωλήνας είχε κορεσθεί άλλαζε χρώμα και το τεχνικό προσωπικό έκανε την αλλαγή.

Η ιστορία του Spitfire PR MK XIX όπως έχει προαναφερθεί, δεν διέπεται από ηρωικά κατορθώματα ή πολλαπλές καταρρίψεις. Όμως στην επιχειρησιακή του δράση έχουν καταγραφεί τρία, ιδιαίτερης σημασίας, γεγονότα ορόσημα για την ιστορία της αεροπορίας, της Supermarine αλλά και της ίδιας της RAF.

Στις 5/2/1952 ο Υποσμηναγός (Ι) Ted Powles του Νο 81 Σμήνους που επιχειρούσε από το αεροδρόμιο Kai Tak του Hong Kong, στα πλαίσια πτήσης ρουτίνας για τις μετεωρολογικές υπηρεσίες της περιοχής, ανέβασε το PS 852 σε πραγματικό ύψος 15.674 μέτρων.

Χάνοντας σχεδόν τα πάντα, αισθήσεις, πηδάλια ελέγχου, τη συμπίεση στην καμπίνα διακυβέρνησης και όχι μόνο, βρέθηκε να κατεβαίνει σε μη ελεγχόμενη κάθοδο, για να οριζοντιώσει το αεροπλάνο του λίγο πριν περάσει στην ανυπαρξία και τελικά να προσγειωθεί. Σε αυτήν την κάθοδο το Spitfire άγγιξε τα 1.111 χλμ/ώρα (0.94 mach) και ο Υποσμηναγός έζησε για να πει την ιστορία. Τα απόλυτα ρεκόρ ύψους και ταχύτητας κανένα Spitfrire δεν ξεπέρασε ποτέ, του ανήκουν οριστικά. Σε ταξίδι στο αεροδρόμιο του Duxford είχα την τιμή όχι μόνο να τον γνωρίσω αλλά να περασω και ένα ολόκληρο απόγευμα μαζί του. Είχε εντυπωσιασθεί πως ένας τυπάκος με παράξενο όνομα από την Ελλάδα ενδιαφερόταν για αυτόν και τις συνθήκες της υπηρεσίας του...

Στις 1/4/1954 ο Επισμηναγός (Ι) W. Swaby του Νο 81 Σμήνους που επιχειρούσε από το αεροδρόμιο Seletar της Σιγκαπούρης, με το PS 888, πέταξε την τελευταία επιχειρησιακή πτήση εμβολοφόρου φωτοαναγνωριστικού και την τελευταία επιχειρησιακή πτήση οποιουδήποτε Spitfire.

Στα 1963 η πάλαι ποτέ κραταιά Αγγλική αυτοκρατορία, βρέθηκε αντιμέτωπη με τους αντάρτες της Ινδονησίας οι οποίοι επιχειρούσαν με ιδιαίτερη επιτυχία P 51 Mustang, λείψανα του πολέμου. Η RAF για να αντιμετωπίσει την κρίση έστειλε μοίρα με μαχητικά Lightning, η ταχύτητα των οποίων άγγιζε τα 2 Mach και ο εξοπλισμός τους περιλάμβανε infra-red & heat seeking πυραύλους, η επιτομή της τεχνολογίας της περιόδου. Οι Άγγλοι πιλότοι, φλεγματικοί και αλαζόνες βρέθηκαν σε αερομαχίες με τα Mustang και ενώ χάρις στις δυνατότητες των αεροσκαφών τους μπορούσαν να απεμπλακούν κατά βούληση, τους περίμενε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη. Οι μη έχοντες τίποτα να χάσουν πιλότοι της Ινδονησίας, έμπαιναν σε κλειστή αερομαχία με τα Lightning στρίβοντας κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή σχεδόν πάνω στην νοητή ευθεία της επίθεσης με αποτέλεσμα οι πύραυλοι να χάνουν το στόχο, τα τζετ να προσπερνούν τα εμβολοφόρα (overshoot) και οι Ινδονήσιοι πιλότοι να χτυπούν τους Άγγλους με την ομοβροντία των έξι .50ʼ πολυβόλων που διέθεταν τα Mustang.

Προκειμένου να εξελιχθεί σε γενικευμένο φιάσκο, βγήκε από τη συντήρηση το PS853 το οποίο διέθετε περίπου παρόμοιες επιδόσεις με τον αντίπαλο και χρησιμοποιήθηκε για προσομοίωση συνθηκών αερομαχίας P 51 με τα Lightning. Είναι αστείες οι καταγεγραμμένες (και πια αποχαρακτηρισμένες) συνομιλίες των πιλότων κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης όταν το γερασμένο αλλά πάντα ευέλικτο ΜΚ ΧΙΧ βρισκόταν πίσω από το Lightning.

Η γραμμή παραγωγής του ΜΚ ΧΙΧ τερματίσθηκε το 1946.

Μοντελιστική Προσέγγιση

Στην 1/72 διατίθεται το κίτ της FUJIMI το οποίο μοιράζεται κοινά μέρη με τα αντίστοιχα ΜΚ ΧΙV, MK XVIII.

Στα πολύ καλά σημεία του κιτ είναι η φίνα χαραγμένη λεπτομέρεια, ξεχωριστά ψυγεία και γρίλιες, το χαρακτηριστικό pressurization intake scoop τοποθετημένο κάτω από τις εξατμίσεις στα αριστερά του αεροσκάφους και σήματα υψηλής ποιότητας. Η λεπτομέρεια όμως στο θάλαμο διακυβέρνησης είναι σπαρτιάτικη και θα απαιτηθούν ώρες εργασίας για την προσθήκη λεπτομέρειας. Τέλος λόγο της συμβατότητας με τα άλλα κιτ, ο πίσω τροχός δεν δίνεται ανασυρόμενος, γεγονός που θα απαιτήσει κάποια επέμβαση.
Παρέχονται διακριτικά για τρία αεροσκάφη, όλα βαμμένα PRU Blue και είναι τα RM645 No 682 Squadron 1945, PM 655 PR Development Unit 1947, RM643 No 541 Squadron 1944.

Για τους λάτρεις των short run η ΜΡΜ και η VENTURA κυκλοφόρησαν από ένα ΜΚ ΧΙΧ, με το δεύτερο να είναι σαφώς ανώτερο και σωστότερο σε διαστάσεις. Επίσης μετά τις κατάλληλες μετασκευές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και το κιτ του MK XIV της ACADEMY.

Στην 1/48 δεν κυκλοφορεί από καμία εταιρεία ώς ΜΚ ΧΙΧ. Αυτοί όμως που ενδιαφέρονται να έχουν στη συλλογή τους ένα ΜΚ ΧΙΧ θα πρέπει να προμηθευθούν τα MK XIVc της ACADEMY ή της HOBBYCRAFT και να προβούν σε μερικές πολύ απλές μετασκευές. Από τα δύο κίτ σαφώς της ACADEMY υπερτερεί σε λεπτομέρεια αν και έχει ορισμένα λάθη, τα οποία μπορούν να διορθωθούν.

Αρχικά θα πρέπει να εξαφανισθεί κάθε ίχνος οπλισμού στις πτέρυγες και να γίνει επαναχάραξη της γράμμωσης σύμφωνα με τα σχέδια του αεροσκάφους.

Θα πρέπει να κατασκευασθεί το pressurization intake scoop και τα blister fairings που καλύπτουν τις τρόμπες βενζίνης κάτω από τις πτέρυγες .

Προχωρώντας πιο πίσω απαιτείται νέα καλύπτρα χωρίς σκελετό (curved windscreen) η οποία μπορεί να φτιαχτεί από ζελατίνα ή από τις Vacform της Falcon ή της Aeroclub. Σε σχέση με το αεροσκάφος που θα κατασκευασθεί θα σφραγισθεί (ή όχι) η θύρα επιβίβασης του πιλότου. Τέλος θα πρέπει να κατασκευασθούν οι κάμερες. Η καλή βιβλιογραφία θα βοηθήσει στις λεπτομέρειες για το αεροσκάφος που επιθυμούμε να κατασκευάσουμε. Για να κάνει τη ζωή μας λίγο πιο εύκολη η AIRWAVES κυκλοφορεί το set SC48069, το οποίο βασίζεται στο κιτ της ACADEMY αν και στις πτέρυγες χρειάζεται δουλειά.

Στην 1/32 δεν υπάρχει καμία επιλογή. Ο γνωστός, στη μοντελιστική κοινότητα, Vasco Barbic στο δικτυακό τόπο της ομάδας ειδικού ενδιαφέροντος για την κλίμακα, έδινε αναλυτικές οδηγίες μετασκευής του κιτ της Hasegawa (Spitfire MK V) σε ΜΚ ΧΙΧ. Η δουλειά που απαιτείται είναι εκτεταμένη εκτός εάν είσθε από τους τυχερούς που διαθέτουν τα set των εταιρειών Warbird, Paragon, Falcon.

Χρωματικές επιλογές

RAF

1944-1945
Κατά τη διάρκεια του ΒΠΠ τα φωτοαναγνωριστικά αεροσκάφη ήταν βαμμένα PRU Blue (Xtracolor X08) σε όλες τις επιφάνειες και έφεραν εθνόσημα (Type B roundels, 91.5 cm) στην άτρακτο και στις πάνω πλευρές της πτέρυγας. Το fin flash στο κάθετο σταθερό και στις δύο πλευρές (61cm x 61cm), αν και σε ορισμένα αεροπλάνα υπήρχε δεν ήταν πάντα standard. O σειριακός αριθμός του αεροσκάφους σε λευκό χρώμα (20.3 cm) τοποθετείται ακριβώς πίσω από το εθνόσημο της ατράκτου.

1945 – 1947 (με επιφύλαξη)
Αμέσως μετά τη λήξη του ΒΠΠ τα ΜΚ ΧΙΧ εικάζεται ότι βάφτηκαν ολομεταλικά (ή ξεβάφτηκαν στο φυσικό χρώμα του μετάλλου). Μπροστά από το αλεξινέμιο και μέχρι την έλικα του αεροσκάφους βαφόταν η μαύρη αντιθαμβωτική επιφάνεια, ενώ έφεραν εθνόσημα (Type D roundels, 91.5 cm) σε έξι σημεία. O σειριακός αριθμός του αεροσκάφους σε μαύρο με τη μορφή stencil τοποθετείται πίσω από το εθνόσημο της ατράκτου, στο ύψος του χείλους προσβολής του ουραίου πτερώματος. Επίσης υπήρχε σε μαύρο χρώμα (91.5 cm) στην άτρακτο και στη μέση μοναδικό γράμμα για κάθε αεροσκάφος.

1947 – 1954
Την περίοδο αυτή τα αεροσκάφη βάφονται PRU BLUE σε όλες τις επιφάνειες αν και για τις επιχειρήσεις στην Απω Ανατολή συναντάμε παραλλαγή με την προσθήκη Medium Grey (Xtracolor X3 – X133, Tamiya XF20). Η παραλλαγή έπειτα από σχετική έρευνα σε φωτογραφίες και ιστορικά στοιχεία της εποχής έχει ορισμένες διαβαθμίσεις. Η πιο συνηθισμένη ήταν εκείνη όπου Medium Grey βαθόταν το άνω μέρος της ατράκτου από το cowling μέχρι το ουραίο πτέρωμα, στην εικονική ευθεία της ράγιας που πατούσε το κινητό μέρος της καλύπτρας. Σε άλλη διαβάθμιση, όλο το άνω μέρος του αεροπλάνου ήταν βαμμένο Medium Grey, οι κάτω επιφάνειες PRU BLUE και η αντιθαμβωτική επιφάνεια ήταν μαύρη. Η βιβλιογραφία και οι καλές φωτογραφίες της εποχής θα βοηθήσουν στην επιλογή του κατάλληλου βαψίματος για το αεροπλάνο που θα θέλαμε να αναπαραστήσουμε υπό κλίμακα.
Τη συγκεκριμένη περίοδο τα ΜΚ ΧΙΧ έφεραν εθνόσημα (Type D roundels, 91.5 cm) στην άτρακτο και στις πάνω πλευρές της πτέρυγας. O σειριακός αριθμός του αεροσκάφους σε μαύρο με τη μορφή stencil τοποθετείται πίσω από το εθνόσημο της ατράκτου, στο ύψος του χείλους προσβολής του ουραίου πτερώματος. Επίσης υπήρχε σε μαύρο χρώμα (91.5 cm) στην άτρακτο και στη μέση μοναδικό γράμμα για κάθε αεροσκάφος.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τη συγκεκριμένη περίοδο, ως προς τα διακριτικά των αεροσκαφών, εφαρμόσθηκαν οι κανόνες που θέσπισε η RAF. Θα επαναλάβουμε για μια ακόμα φορά ότι η καλή βιβλιογραφία είναι η καλύτερη και αξιόπιστη πηγή για το αεροσκάφος που επιθυμούμε να αναπαραστήσουμε.

Τουρκική Αεροπορία

Έπειτα από σχετικές έρευνες, πιστεύεται ότι τα ΜΚ ΧΙΧ της Τουρκικής Αεροπορίας ήταν βαμμένα Dark Olive Green (πλησιέστερη απόχρωση Humbrol 102) στις πάνω επιφάνειες και στην άτρακτο ενώ στις κάτω επιφάνειες Light Blue (πλησιέστερες αποχρώσεις Humbrol 175 Xtracolor X208) . Έφεραν εθνόσημα σε έξι σημεία (81 cm), τετράγωνα κόκκινα με εξωτερική λευκή περίμετρο, fin flash στο κάθετο σταθερό και στις δύο πλευρές (66cm x 41 cm) και τέλος ο τριψήφιος αριθμός του αεροσκάφους σε λευκό χρώμα (81 cm) τοποθετείται ακριβώς πίσω από το εθνόσημο της ατράκτου.

Βασιλική Αεροπορία της Σουηδίας

Η Σουηδία είναι ο μόνος επιχειρησιακός χρήστης που χρησιμοποίησε μόνο το PR MK XIX.
Με το διακριτικό όνομα S31 τα ΜΚ ΧΙΧ ήταν βαμμένα PRU BLUE σε όλες τις επιφάνειες και έφεραν εθνόσημα σε έξι σημεία. Πίσω από τα εθνόσημα της ατράκτου (101.6 cm) υπήρχε το κίτρινο 11 το οποίο αναφερόταν στην 11η Αεροπορική Δύναμη (Flottilj 11). Στο κάθετο σταθερό υπήρχε ο μοναδικός αριθμός αναγνώρισης αεροσκάφους (81 cm). Οι αριθμοί είχαν διαφορετικές αποχρώσεις σε σχέσεις με τις μοίρες της 11ης Αεροπορικής Δύναμης. Η IPMS Σουηδίας έχει εκδώσει φωτογραφίες σε βιβλία αλλά υπάρχει και ο πολύ καλά ενημερωμένος δικτυακός τόπος της IPMS Stockholm με πληθώρα άριστης ποιότητας κειμένων και φωτογραφιών.

Αυτοκρατορική Αεροπορία της Ταϊλάνδης

Τα ΜΚ ΧΙΧ της Ταϊλάνδης διατήρησαν το PRU Blue σχήμα σε όλες της επιφάνειες όμως έφεραν εθνόσημα σε έξι σημεία, τέσσερα από αυτά (άνω πτέρυγες και άτρακτος) τοποθετήθηκαν ακριβώς πάνω από τα εθνόσημα της RAF. Τα εθνόσημα δεν ήταν παρά ένας ομόκεντρος λευκός κύκλος, γύρω από το ήδη υπάρχον σήμα της RAF, με κόκκινη περίμετρο.



Βιβλιογραφία
Spitfire – The History. E. Morgan & Shacklady (1987, Key Publishing)

RAF – Operational History. J Rowllings (1980, Putnam)

Spitfire in Action. J Scutts (1980, Squadron)

Spitfire- Griffon Powered. Robert Humpreys (2000, SAM Publication)

το αρθρο ηταν εδω καποιο μελος της IPMS το εγραψε
http://www.mjourney.com/magic/discuss/index.php?showtopic=8853

[JohnMet]

    ....τι λες τώρα...  
πολύ ενδιαφέρον...

[linsondek]

Το άρθρο γράφτηκε από μένα...IPMS 1011...

[arcadios]

Το άρθρο γράφτηκε από μένα...IPMS 1011...

Να ζητήσω έστω και καθυστερημένα την άδεια να παρουσιαστεί στο MC ?

εαν υπάρχει θέμα δικαιωμάτων και copyright να το αφαιρέσουμε.

 

[linsondek]

Καλησπέρα,

τι copyright....το είχα γράψει με σκοπό να δημοσιευθεί σε κάποιο τεύχος της IPMS. Δυστυχώς αυτό στάθηκε ανέφικτο....

 Στο Model Club έχω στείλει και σύντομο κατασκευστικό άρθρο για το ΜΚ ΧΙΧ του Ted Powles. Φυσικά και να δημοσιευθεί για όποια φίλη ή φίλο ενδιαφέρεται. Επίσης όποιος όποια το επιθυμεί με χαρά να δώσω παραπάνω πληροφορίες.