Μια πολύ φορτωμένη μέρα σήμερα, τώρα καταφέρνω να ηρεμήσω και να διαβάσω τα γραφόμενα, ευχαριστώ πάρα πολύ όσους τους άρεσε όπως το παρέδωσα στα μάτια σας, ευχαριστώ όμως ακόμα πιο πολύ όσους δεν τους άρεσε το στήσιμο και εκφράζουν προτάσεις και εκδοχές αφήνοντας τη φαντασία όλων μας να τρέχει προς κάτι καλύτερο αλλά φευ, άπιαστο τουλάχιστον από μένα καθώς, όπως επεσήμανε και ο Πέτρος, «πάμε γι' άλλα».
Η μοντελιστική ευχαρίστηση σε κάθε δουλειά μου έχει αρχή και τέλος καθώς με εκφράζει πολύ το
γοργόν και χάριν έχει....
Θέλω μόνο να σχολιάσω την άποψη του φίλου Γιώργου (GIOMEF) για ψηλό σημείο και πλάτη στο διόραμα, που και ο Πέτρος λέει ότι είναι κανόνας στα διοράματα..
Στα μισά διοράματά μου έχω κινηθεί εντός αυτού του κανόνα, αλλά και σε άλλα τόσα όχι, καθώς πιστεύω ότι δεν υπάρχει πάντα λόγος για τον κανόνα.
Στο συγκεκριμένο τώρα, το ψηλό σημείο είναι το ίδιο το περίπτερο, όσο για την πλάτη, σκόπιμα αποτυπώνω μία σκηνή σε πλατεία (όπως ανέφερα) για δύο λόγους:
α. Για να έχω τη φάτσα του περιπτέρου προς τον δρόμο και
β. Για να έχω ελεύθερη την πίσω πλευρά του περιπτέρου που έχει και αυτή ιδιαίτερο ενδιαφέρον με τη διαφήμιση και τα χρώματά της.
Το περίπτερο είναι ο πρωταγωνιστής και θεώρησα ότι σωστό θα είναι να φαίνεται από παντού...
Αλλά μια και πιάνουμε κουβέντα για κανόνα με πλάτες και ψηλά σημεία, για μένα καλύτερος κανόνας σε ένα διόραμα είναι το πρώτο και δεύτερο πλάνο. ʼλλοτε το θέμα είναι στο πρώτο πλάνο, άλλοτε στο δεύτερο, στη περίπτωσή μας, πρώτο πλάνο είναι ο δρόμος μ΄ ένα μόνο στοιχείο- τη μηχανή- και σε δεύτερο πλάνο το θέμα με τη ανάλογη «ζωή» γύρω του.
Αυτά κατά την ταπεινή μου γνώμη, αγαπητοί φίλοι.
Και πάλι σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ.
