Τώρα κατάλαβα γιατί όλοι οι μοντελιστές λένε ότι η διαδικασία του weathering είναι η ουσία στη κατασκευή ενός κιτ. Εδώ είναι που σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις το μοντέλο σου μοναδικό και να του δόσεις ζωή.
Η πραγματικότητα είναι ότι δυσκολεύτηκα αρκετά, ότι πληροφορίες είχα ήταν ελλιπείς (μιας και οι φίλοι μου εμπειρότεροι μοντελιστές απουσίαζαν) και σε μια προηγούμενη απόπειρα σε ένα πάνθηρα τα έκανα σ...τα.
Αυτή τη φορά μελέτησα περισσότερο πληροφορίες που βρήκα εδώ και αλλού στο ιντερνέτ και νομίζω ότι τα πήγα κάπως καλύτερα.
Περιγράφοντας τη διαδικασία που ακλούθησα μετά το βάψιμο της βάσης προσπαθώ να εντοπίσω τα λάθη που έκανα ή πως μπορώ να βελτιώσω το weathering μου την επόμενη φορά.
Wash: χρησιμοποίησα λαδομπογιά χρώματος burnt umber διαλυμένη με thinner λαδιού σε ρευστότητα περίπου νερού. Βρέχοντας το πινέλο το ακουμπούσα εκεί που είχε χαραμάδες και γωνιές και μετά με ένα πανί σκούπιζα το επιπλέων και έτσι έμεναν λερωμένες οι χαραμάδες.
Dry Brush: συνδύασα το χρώμα της βάσης με λίγο άσπρο και το αραίωσα. Μετά βούτηξα το πινέλο στο χρώμα και μετά ξεκίνησα να μπογιατίζω ένα χαρτί μέχρι που να μην βγάζει 'σχεδόν' καθόλου χρώμα. Σιγά-σιγά μετά το πέρασα πάνω από εξογκώματα και άκρες αφήνοντας ένα εφέ χρήσης.
Φθορά μέταλλων: αγόρασα ένα κομμάτι γραφίτη σαν μια τεραστία μύτη μολυβιού και το πέρασα πάνω από κάποια σημεία που νομίζω ότι θα φθείρονταν. Εδώ το εφέ είναι ορατό μόνο από ορισμένες οπτικές γωνίες.
Σκόνισμα: αυτό δεν είχα ιδέα πως γίνετε και έτσι αυτόβουλα αγόρασα σκόνες αγιογραφίας σε γήινα χρώματα και τις πέρασα πάνω στο μοντέλο χωρίς να χρησιμοποιήσω κάποιο υγρό ή κάτι άλλο. Σκονίστηκε το 222 αλλά νομίζω ότι πρέπει να κάνω κάτι άλλο.





