Οι ΗΠΑ είχαν την τύχη να μπουν στον Β ΠΠ έχοντας στη διάθεσή τους ένα από τα καλύτερα ναυτικά βομβαρδιστικά, το SBD Dauntless. Οσο καλό όμως και να ήταν το Dauntless, κάποια στιγμή ήθελε αντικατάσταση. Η ιστορία με το Helldiver ήταν καλύτερα να ξεχαστεί όσο πιο γρήγορα γινόταν, και έτσι ο Ed Heinemann, ο σχεδιαστής του Dauntless, ανέλαβε δράση. Η συνταγή που ακολούθησε ήταν απλή:
- Πάρε τα σχέδια ενός άρματος μάχης!
- Πρόσθεσε μεγάλες πτέρυγες για να είναι εύκολο στη χρήση από αεροπλανοφόρα.
- Βάλε τη μεγαλύτερη-δυνατότερη-καλύτερη-πιο αξιόπιστη διαθέσιμη μηχανή.
- Φρόντισε να μπορεί να σηκώσει τα πάντα σε απίστευτες ποσότητες.
Και γεννήθηκε το Skyraider. Σχεδιάστηκε στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου σε μία βραδιά και στην πορεία της παραγωγής το αρχικό σχέδιο αποδείχθηκε απίστευτα πετυχημένο και ικανό να καλύψει ανάγκες και ρόλους που δεν υπήρχαν ούτε σαν ιδέα όταν τα πρώτα Skyraider άφηναν τη γραμμή παραγωγής. Δεν πρόφτασε τον Β ΠΠ, έδρασε όμως στην Κορέα και πέρασε για πάντα στην Ιστορία στο Vietnam. Μπορούσε να μείνει στον αέρα πάνω από το πεδίο της μάχης πολύ περισσότερο από τα σοφιστικέ jet της εποχής, κουβαλούσε απίθανα μεγάλα φορτία, ήταν αξιόπιστο όσο και ένας φούρνος με ξύλα, άντεχε σε πλήγματα που θα είχαν διαλύχει οτιδήποτε άλλο και όπως ανακάλυψαν πολύ αργά κάποιοι πιλότοι Mig, το κακομούτσουνο αυτό ελικοφόρο, όταν άδειαζε το φορτίο του ήταν θανάσιμο στην κλειστή αερομαχία σε μικρό ύψος. Το Skyraider τελικά θα περάσει στο πάνθεον των θρύλων της αεροπορίας ως ένας εξαιρετικά πετυχημένος αναχρονισμός και σαν μία απόδειξη της σχεδιαστικής ευφυίας του δημιουργού του.
Λοιπόν, αυτό είναι. Πυροβόλα και navigation lights θα βαφτούν το απόγευμα, τώρα απλά δεν πιάνεται μέχρι τα τραβήξει το βερνίκι της Italeri. Βαράτε!
