Για την συγκεκριμένη περίοδο αυτά που εγώ γνωρίζω, είναι τα εξής:
Σαν ασπίδα έχει πλέον καθιερωθεί η αμυγδαλόσχημη, (όχι όμως τόσο μακρόστενη όσο των Νορμανδών), αντικαθιστώντας σχεδόν την στρογγυλή ή ωοειδή σκούτα, μικρότερη στους καβαλάριους, μεγαλύτερη στους σκουτάτους πεζούς, εμφανίζεται το παραμήριον ξίφος με ευθεία μονόστομη λεπίδα μήκους περίπου 80 εκατοστών. Επίσης εμφανίζονται νορμανδικές επιρροές από τους ξένους μισθοφόρους, όπως η μακρόστενη νορμανδική ασπίδα, σε πολλά κράνη εμφανίζεται επιρρίνιο. Οι νορμανδοι μισθοφόροι φέρουν πολλές φορές σκανδιναυικά σύμβολα στις ασπίδες τους, όπως δράκοντες και κοράκια. Οι βυζαντινοί προτιμούσαν θρησκευτικά σύμβολα όπως τον Σταυρό, καμμιά φορά ανάμεσα σε 2 κεφαλές όφεων, το μονόγραμμα του Χριστού, ανθέμια και ρόδακες.
Οι αξιωματικοί διακρίνονταν καθώς φορούσαν πιό έντονα χρωματισμένους μανδύες, ενώ έδεναν γύρω από τον θώρακά τους ή την μέση τους, κόκκινες ή και κυανές λωρίδες υφάσματος. Φυσικά είχαν θώρακες και όπλα καλύτερης ποιότητος από τους απλούς στρατιώτες, ενώ οι πιό πολλοι είχαν άλογο.
Οι πεζοί είχαν σαν κύριο όπλο το κοντάρι και ένα ξίφος 80-90 εκατοστών, ίσως και τσεκούρι ή κεφαλοθραύστη ενώ οι καβαλάριοι είχαν λόγχη, ξίφος ή παραμήριον, τόξο, και κεφαλοθραύστη, ή τσεκούρι, και ένα μικρό εγχειρίδιο.
Τσεκούρια γενικά είχαν συνήθως οι Βαράγγοι μισθοφόροι και λιγότερο οι άλλοι.
