Πριν τα Χριστούγεννα του '10, αναζητώντας ενα θέμα,εύκολο κατασκευαστικά, που θα με βγάλει απο το μοντελιστικό τέλμα που βρέθηκα τους τελευταίους μήνες, αποφάσισα να φτιάξω την Dacota στα πρώτα χρώματα της Ολυμπιακής, ένα μοντέλο που είχα χρόνια στο μυαλό μου.
Η κατασκευη ξεκίνησε απο το κόκπιτ. Λόγω βλάβης της φωτογραφικής, όμως, δέν έχω φωτό απο τα πρώτα στάδια. Βελτιώθηκε ο πίνακας και οι μανέτες, τα καθίσματα των χειριστών, προστέθηκε λεπτομέρια στα διαχωριστικά, βελτιώθηκαν οι φωλέες και τα σκέλη, κατέβηκαν τα φλάπς κλπ, κλπ. Φυσικά τα περισσότερα, λόγω κλίμακας, όταν έκλεισε η άτρακτος θαφτήκανε... αλλά......
Από εφαρμογή τυπικό Italeri. Το θέλει το στοκαρισματάκι του, ειδικά στις ενώσεις της ατράκτου με τις πτέρυγες, αλλά και στους κινητήρες.
Τα χρώματα του εσωτερικού είναι ακρυλικά της Tamiya, εκτός από το interior green που είναι ένα παλιό ακρυλικό της Aeromaster, το οποίο μάλιστα είχε σβολιάσει, αλλά επανήλθε με λίγο διαλυτικό παραπάνω και καλό ανακάτεμα. Τα σκέλη είναι βαμμένα με steel ενώ οι φωλέες και τα φλάπς με aluminium όλα έναμελ της humbrol. Οι παλαιώσεις έγιναν με λάδια και τα τρομερά έτοιμα wash του Mig, αφού πρώτα όλα τα μεταλλικά ψεκάστηκαν με ακρυλικό βερνίκι της winsor & newton. Αφού συναρμολογήθηκε το μοντέλο, στοκαρίστηκε με τον πράσινο στόκο της Squadron, τρίφτηκε, μακαρίστηκε και προχώρησα στο βάψιμο.
Πρώτα απ'όλα αστάρωσα τις επιφάνειες που θα βαφτούν αλουμίνιο με το μαύρο ματ της tamiya. Έβαψα με alclad για πρώτη φορά. Το αποτέλεσμα πρέπει να ομολογήσω ότι με εντυπωσίασε. Ομαλή επιφάνεια, χωρίς ίχνος κόκκου και απίστευτη αντοχή σε μασκαρίσματα, πιασίματα, λάδια, χτυπήματα κοκ. Το δωμάτιο όμως για τρεις μέρες μύριζε με ανοιχτό παράθυρο και ο λαιμός μου έκαιγε παρ 'ότι φοράω πάντα μάσκα με φίλτρο άνθρακα. Το αστάρι ήταν ματ εσκεμμένα για να μη βγει πολύ γυαλιστερό το αλουμίνιο. Αφού μάσκαρα το αλουμίνιο, έβαψα με ένα μέσο γαλάζιο έναμελ της humbrol την λωρίδα που τρέχει την άτρακτο στο ύψος των παραθύρων. Αφού μασκαρίστηκε και η γαλάζια λωρίδα προχώρησα στο λευκό. Δεν έκανα προ σκίαση αλλά ψέκασα δύο χέρια ακρυλικό γυαλιστερό της tamiya προσέχοντας να μην χτίσει στα όρια του μασκαρίσματος, που τελικά έχτισε σε αρκετά σημεία. Αφού τελείωσα το βάψιμο, ξεμασκάρισα τη γαλάζια λωρίδα και πέρασα την άτρακτο με δύο χέρια ακρυλικό γυαλιστερό βερνίκι της winsor & newton, έφτασε η ώρα των χαλκομανιών.
Τα σήματα φτιάχτηκαν στο υπολογιστή από τον καλό μου φίλο και μοντελιστή Κώστα Παπαδόπουλο και εκτυπώθηκαν σε διαφανές φύλλο χαλκομανίας. Τις ψέκασα με δύο χέρια ακρυλικό βερνίκι της w & n, για να φιξάρω τα χρώματα και τοποθετήθηκαν στο μοντέλο. Λόγω απροσεξίας και βιασύνης, τελικά, οι μαύρες λωρίδες βγήκαν πιο παχιές απ'ότι έπρεπε αλλά τις άφησα έτσι. Μετά τα σήματα ακολούθησε ένα ακόμη χέρι ακρυλικό γυαλιστερό βερνίκι και προχώρησα στο wash. Το wash έγινε με μαύρο λάδι αραιωμένο με διαλυτικό της humbrol και αφού ολοκληρώθηκε είχα ένα πολύ λερωμένο λευκό. Στην συνέχεια ψέκασα ένα χέρι ματ βερνίκι επίσης της w & n και μετά με πολύ λεπτή δέσμη χαμηλή πίεση και πολύ υπομονή ξαναψέκασα λευκό γυαλιστερό αφήνοντας σε επιλεγμένα σημεία να φαίνεται το λερωμένο από κάτω δημιουργώντας τις σκιάσεις. Ολοκληρώνοντας το βάψιμο του λευκού, ξεμάσκαρα και το αλουμίνιο, το οποίο σε όλη αυτή τη φάση παρέμενε μασκαρισμένο και προστατευμένο από κακοτοπιές. Ξεκίνησα το wash στο αλουμίνιο το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, και βρίσκομαι κάπου εδώ...
Wash, αντένες, έλικες, ψιλοδιορθώσεις και τελειώσαμε, ελπίζω σύντομα.
