Πολύ όμορφες οι ζώνες! Και το πιλοτήριο μια χαρά δείχνει, ο πίνακας οργάνων αν θες μπορείς και τώρα να γίνει μαύρος.
Και τώρα στο chipping. Σίγουρα τα ιαπωνικά αεροσκάφη από ένα σημείο και μετά, κυρίως λόγω επιτάχυνσης της πραγωγικής διαδικασίας αλλά και εξαιρετικά αντίξοου για τα χρώματα περιβάλλοντος δράσης, παρουσίαζαν έντονο chipping. Αλλά όχι τα υδροπλάνα και ο λόγος είναι απλός, το θαλασσινό νερό ξεσκίζει, και μάλιστα γρήγορα, το αεροπορικό αλουμίνιο. Θα σου δώσω δύο παραδείγματα:
- Στις 01/04/1942 16 Β-25 φορτώνονται στο κατάστρωμα του USS Hornet (CV-8) με σκοπό να εκτελέσουν επιδρομή στο Τόκυο. Μέχρι και τις 18/01/1942 που θα ξεκινήσουν, τα πληρώματα και οι μηχανικοί έδωσαν μάχη για να προστατεύσουν τα εκτεθειμένα αεροσκάφη από το θαλασσινό νερό.
- Κατά την επιχείρηση Corporate (ανακατάληψη των νησιών Falkland) έγινε τεράστια προσπάθεια για να προστατευτούν τα Harrier GR.3 από την έκθεση στο θαλάσσιο περιβάλλον σε αντίθεση με τα Harrier FRS1 τα οποία ήταν ήδη προετοιμασμένα για τέτοιες συνθήκες. Ενα από τα μέτρα ήταν το άνοιγμα με τρυπάνι οπών αποστράγγισης σε αρκετά σημεία της ατράκτου, ακούγεται λίγο χοντροδουλειά αλλά ήταν απαραίτητο για να προστατευτούν τα αεροσκάφη από καταστροφή λόγω διάβρωσης.
Οπότε αλουμίνιο και θαλασσινο νερό είναι κακός συνδιασμός. Ολα τα αεροσκάφη που προορίζονται για επιχειρήσεις σε θαλάσσιο περιβάλλον δέχονται εκτεταμένα μέτρα προστασίας και φυσικά όλα τα προβλεπόμενα αστάρια. Επίσης αν παρουσιάσουν chipping τα πληρώματα συντήρησης φροντίζουν να το καλύψουν με φρέσκια μπογιά. Αυτό πολλές φορές κάνει το αεροσκάφος να μοιάζει με καρνάβαλο καθώς έχει πάνω του δεκάδες μπαλώματα αλλά chipping μάλλον δύσκολα θα δεις εκτός αν το αεροσκάφος είναι παρατημένο και πάει για κανιβαλισμό. Ειδικά σε υδροπλάνο το οποίο είναι όλη μέρα μέσα στη θάλασσα...
