Θέμα: Παπανικολάου Ιωάννης. Ένας δάσκαλος αρματάς...

[akritis]

Τα θερμά συλλυπητήρια σε φίλους και συγγενείς του Γιάννη Παπανικολάου. Τον Γιάννη Παπανικολάου τον γνώρισα το 1995 προσωπικά μέσω του καταστήματος του και του περιοδικού Modelling.  Ήταν ήδη αρκετά γνωστός στο Ελληνικό κοινό από τα πρωτότυπα για τα ελληνικά δεδομένα του 1990 άρθρα του και τις καλλιτεχνικές δημιουργίες του. Τη να πρωτοθυμηθεί κάποιος... Μ51Super Sherman, κυκλωτική κίνηση, Ινδοκίνα 1953, Σερμανια  Τ62 στο Αβγανισταν και πολλά άλλα. Ίσως κάποιοι να θυμούνται τον αρχισμηνία Cooper που απαντούσε σε όλα...  εκεί ο Γιάννης είχε αποδείξει μαζί με τις άλλες δημιουργίες του την αστείρευτη φαντασία του και το συγγραφικό  ταλέντο. Ήταν άνθρωπος που ήξερε να βάζει την προσωπικότητα του στις δημιουργίες του.
Όταν πρωτοπήγα στο εργαστήριο του στη Νέα Σμύρνη μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση η απίστευτη ακαταστασία που επικρατούσε , το πνεύμα του δημιουργού...
Ήταν μια καθαρά καλλιτεχνική ψυχή λίγο μποέμ, λίγο περιπέτεια πολύ φαντασία...μάγκας. Οι καλοί του φίλοι θα ξερόυν τις δυσκολίες που πέρασε προς τα τέλη της δεκαετίας του 90 και γιατί εξαφανίστηκε και μετά  που έφυγε για Αγγλία χαθήκαν τα ίχνη του και τώρα μαθαίνουμε τον θάνατο του... ας των συγχωρεσει ο θεός, και όσοι είναι της παλιάς σχολής να τον θυμόμαστε.  Ζωή σε σας και στους  δικούς του.
Νομίζω ότι θα έπρεπε να υπάρξει κάποιο σχετικό βραβείο στη μνήμη του, γιατί κανένας καλλιτέχνης δεν χρειάζεται να είναι πρότυπο για τους αλλους, αλλά ο Γιάννης είχε σωστή φιλοσοφία στο δημιουργικό τομέα...

[DIO]

Ο Γιάννης, το μαγαζί του και η παρέα, ήταν για αρκετά χρόνια η Σαββατιάτικη, και όχι μόνο, μοντελιστική βόλτα.
Ο Γιάννης και όλη αυτή η ατμόσφαιρα, ήταν μία από τις αιτίες που ασχολήθηκα πιο σοβαρά με το χόμπι μας.
Ο Γιάννης είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία μιας τόσο γλυκιάς ανάμνησης, μιας εποχής που έχει φύγει και δεν θα γυρίσει ποτέ πια πίσω.

Ξέρω ότι αναπολώντας αυτές τις αξέχαστες στιγμές, αναπολώ και τις δικές μου νεανικές στιγμές. Και με γεμίζει συγκίνηση το γεγονός ότι ενώ χρόνια τον σκεφτόμουν, από την ημέρα που άφησε το μαγαζί στην Ομήρου, ποτέ δεν μου δόθηκε τελικά η ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί του. Ποτέ δεν προσπάθησα να επικοινωνήσω, είναι αλήθεια...

Και ήρθε αυτό το βραβείο στην έκθεση, με το όνομά του επάνω, για να με σοκάρει τόσο πολύ...
Και ψάχνοντας σήμερα εδώ βλέπω ότι ο Γιάννης που έφυγε είναι πράγματι αυτός ο Γιάννης.

Θα σε θυμάμαι ρε φίλε, όπως σε θυμόμουν πολλά χρόνια τώρα, και ας μην έψαξα να σε βρω...

Γεια σου ψηλέ...

[dinos007]

Οχι ρε παιδια.  Μπηκα στην ιστοσελιδα για να βρω τευχη του μοντελο για τα αξεχαστα αρθρα του Γιαννη, και επεσα στο αρθρο.  Ειμαι σοκαρισμενος.  Να εισαι καλα εκει που εισαι Γιαννη και σε ευχαριστω για τα αρθρα σου που μου προκαλουσαν την φαντασια και μου κραταγαν παρεα.

[ερπιστριοφόρος]

Πριν μερικούς μήνες και μετά από πραγματικά πολλά χρόνια, τα βήματα μου με έφεραν απο την οδό Ονείρου (Ομήρου) στην Νέα Σμύρνη. Ειχα πραγματικά Πολλά χρόνια να περάσω... κάπου ειχα ακούσει ότι ο Γιάννης είχε δώσει το μαγαζί...
Η βιτρίνα διαφορετική... Που είναι άραγε τα εκατοντάδες Sherman;... Κρυφοκοίταξα και η γνωστή ακαταστασία ήταν απούσα... ούτε η μυρωδιά απο το διαλυτικό μαζί με τον Dallmayer...! και το κόκκινο XL άφαντο και αυτό...
μπήκα δειλά μέσα...
καλημερα λέω σε ένα πιτσιρικά... ξέρεις τιποτα για τον προηγούμενο ιδιοκτήτη τον ρωτάω... ξέρεις που βρίσκετε... κάποτε είμασταν .... μάλλον για την ακρίβεια του λόγου...
ήταν ο μέντοράς μου, ο δάσκαλός μου... ο εμπνευστής μου...!
μετά χάθηκα... ξέρεις πως είναι αυτά... η ζωή σε τραβάει απ το μανίκι... κλπ, κλπ... τέλος πάντων...
ξέρεις τιποτα... ;
Δεν ξέρω μου απαντά... και η συζήτηση τελειώνει εκεί ακριβώς!

Ξαφνικά πριν μερικές μέρες καθαρίζοντας την βιβλιοθήκη ένα μικρό μαυρο βιβλιαράκι με μεγάλα γαλάζια γράμματα και με άλλα κίτρινα ξαναέπεσε στα χέρια μου...

ΕΓΩ
& Ο "ALLOS"
Εκδόσεις Κωνσταντινίδη
Συγγραφέας Γιάννης Παπανικολάου
το ανοίγω...΄στην 1η σελίδα... η χειρόγραφη αφιέρωση "Στον .....για την αμέριστη εμπιστοσύνη του Γιάννης 25/1/95
γυρνάω στο οπισθόφυλλο... η βιογραφία του Γιάννη... και η φωτογραφία του... ααααχ ρε ψηλέ που να είσαι τώρα...?
 και δεν δοκιμάζω... googlαρετο λέω...
Γιάννης Παπανικολάου
η πρώτη προσπάθεια μιλαει για παπαροκάδες...
βάζω και μοντελιστής....
και ναι....! Παπανικολάου Ιωάννης. Ένας δάσκαλος αρματάς... ναι υπάρχει αναφορά... επιτέλους θα μάθω που είναι τι κάνει ίσως να μπορέσω να μιλήσουμε κιόλας....!
τι χαρά.... δεξί κλικ... open new tab...
και...
και... δεν μπορεί λέω κάτι λάθος...
συνεχίζω να διαβάζω...
όχι ρε ... δεν ειναι δυνατόν.... αλλά το επιβεβαιώνει και ο Μέγας... νιώθω τα δάκρυα  να γεμίζουν τα μάτια μου... Οχι ρε ψηλέ... όχι ρε Γιάννη...
Γιάννη
κάποτε μου αφιέρωσες το βιβλίο σου το διαβασα και το κράτησα όλο μέσα στα φυλλοκάρδια μου...

στο οπισθόφυλλο τελευταία παράγραφος...

"Η μέρα δεν είναι μια οποιαδήποτε μέρα...
Ο άνθρωπος δεν είναι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος....
Είναι η μέρα -ή μάλλον ή νύχτα - των γενεθλίων ενός
ανθρώπου στο κατώφλι των σαράντα, που προσπαθεί
απεγνωσμένα να επιζήσει μέσα στην ψυχοφθόρα σύγχρονη κοινωνία...

Συγνώμη που χάθηκα... συγνώμη που δεν ήμουν εκεί τριγύρω...!
δεν ξερω αν θα μπορούσα να αλλάξω κάτι...
που ΔΕΝ θα άλλαζα...
αλλά θα ήμουν εκεί ρε...!

καλή αντάμωση
καλή ξεκούραση και καλή αντάμωση...

Γιώργος

[kido]

Κρίμα πραγματικά, ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει....δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω προσωπικά περα απο μια τυπική σχέση πελάτη - καταστηματάρχη, αλλά πολλά μοντέλα που έχουν μείνει άφτιαχτα, είναι απο το μαγαζί του απο πολλά πολλά χρόνια πριν.

Θυμάμαι με συμμαθητές να την κοπανάμε απο το σχολείο και να πεταγόμαστε να παίρνουμε καμμια μπογιά και ακόμα και να κολλάμε στη βιτρίνα, τις ημέρες των παρελάσεων, μιας που όλα τα σχολεία συγκεντρώνονταν στις αρχές της Ομήρου να συνταχθούν για την παρέλαση. Χρόνια εφηβείας, δεν ήμουν για γνωριμίες τότε.....ακόμα όμως μου κάνει εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε το Σερμάνια στο Modelling.....Καλό Ταξίδι Γιάννη 

[Ελιξ-ιριος]

Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω από κοντά, δυστυχώς. Τα άρθρα του όμως στο Modelling και στο Μοντέλο, ήταν πραγματικά ξεχωριστά. Έδειχναν άνθρωπο που αγαπούσε πολύ τον μοντελισμό και το γράψιμο, και ήθελε να βάζει κάτι από τον εαυτό του και στα δύο.
Τέτοια άρθρα δεν γράφονταν πιά τα τελευταία χρόνια στα περιοδικά του χώρου.(Ίσως φταίνε και οι εποχές βέβαια) Τα διαβάζω ξανά και ξανά, -όχι μόνο σαν μοντελιστικές αναφορές-κυρίως σαν αξιόλογο κείμενο να διαβάσει κανείς για πραγματική ψυχαγωγία.
Αμίμητο χιούμορ και περιγραφικότητα, ζωηρό πνεύμα και φαντασία.
Τέλος, βλέπω πως όσοι των γνώριζαν και τον είχαν συναναστραφεί μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον χαρακτήρα του. Και πραγματικά, είναι ευτύχημα να ξέρει κανείς πως στο χώρο μας υπήρξαν και υπάρχουν αληθινά ευγενείς και καλοί άνθρωποι.
Θα τον θυμόμαστε με αγάπη, ακόμη και όσοι δεν τον ξέραμε προσωπικά!

[gtets]

Οι ανθρωποι πεθαινουν μονο μεσα στη ληθη.Και ειμαστε πολλοι αυτοι που τον Γιαννη δεν θα τον ξεχασουμε γιατι ηταν δασκαλος και εμπνευστης,ακομη κι αν τον γνωρισαμε μονο μεσα απο τα γραφομενα του.Καλο ταξιδι...Σου αξιζει...

[LYBCO]

Ηταν 1991 οταν πρωτοπηγα στο μαγαζι του Γιαννη.Απο τοτε και για 2 περιπου χρονια τα περισσοτερα Σαββατα τα περναγα εκει.Εμενα στα Πατησια αλλα πηγαινα με το αμαξι μεχρι την Ν.Σμυρνη.Γιατι;Γιατι ηταν ενας ανθρωπος με απιστευτο χιουμορ και φοβερα ζεστος και ειλικρινης.Παντα προθυμος να σου λυσει καθε απορια.
   Θυμαμαι αναμεσα στα τοσα μοντελα ειχε ενα μισοτελειωμενο μεταλλικο Tiger σε κλιμακα 1/10 (ή κατι τετοιο τελος παντων) που το "παλευε" μαζι με τον πατερα του.Θυμαμαι οτι το πρωτο ηλεκτρικο τρυπανακι το ειχα αγορασει απο τον Γιαννη και το εχω και το χρησιμοποιω ακομα,πιστο κι ας εχει δουλεψει τοσο πολυ.Πιστος φιλος,οπως ολοι εμεις που γνωρισαμε τον Γιαννη απο κοντα και δεν τον εχουμε ξεχασει τοσα χρονια.Ουτε θα τον ξεχασουμε.
  Χαιρομαι που εδω διαβασα τοσα καλα λογια απο ανθρωπους που δεν τον γνωρισαν παρα μονο μεσα απο τις κατασκευες του και τα αρθρα του.Χαιρομαι επισης για την θεσμοθετηση βραβειου με τον ονομα του,συγχαρητηρια στους εμπνευστες της ιδεας.

Α ρε Γιαννη,γιατι εφυγες;

[Ernst Barkman]

ʼς ενημερώσουμε λιγάκι το thread με μία πιό αισιόδοξη νότα.Αφορμή στάθηκε σχετική συζήτηση που έγινε πέρσι στη σελίδα του Tamiya Model Magazine στο Φουμπού και σήμερα στην αντίστοιχη του modellingnews.gr.To θρυλικό διόραμα του αείμνηστου Γιάννη Παπανικολάου "Enemy Mine",που όλοι μας θυμόμαστε από τις σελίδες του Modelling και την έκθεση της IPMS το 1993,διασώθηκε από έναν φίλο του ο οποίος αφού το ανακάλυψε στα σκουπίδια,το περισυνέλεξε,το φρόντισε και το αποκατέστησε όσο καλύτερα γινόταν:



ο ίδιος έγραψε ότι επίσης μερικά Sherman από τη συλλογή του Παπανικολάου έχουν διασωθεί από άλλον φίλο του.ʼν κάποιος από τους δύο διαβάσει το παρόν,ας αναρτήσει κάποιες φωτογραφίες για να νοσταλγούν οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. 

[Sernak]

διασώθηκε από έναν φίλο του ο οποίος αφού το ανακάλυψε στα σκουπίδια,το περισυνέλεξε,το φρόντισε και το αποκατέστησε όσο καλύτερα γινόταν:

Προαωπικά, με στεναχωρεί να διαβάζω πως η αγάπη καί η αφοσίωση κάποιου μπορεί (όχι μπορεί, όντως καταλήγει) να καταλήξει σε ένα κάδο απορριμάτων. Και αυτό που αναφέρεις με κάνει να ανρωτιέμαι τι μπορεί να έχει απογίνει το θρυλικό διόραμα του Γιάννη Ὁδική Βοήθεια¨που είχε παρουσιαστεί στο 6ο τεύχος του περιοδικού Μοντέλο (άλλο θρυλικό περιοδικό!) το καλοκαίρι του ᾽88, καί με είχε κάνει να ταξιδεύω νοερώς σε άλλα μέρη και εποχές τότε!!

Τί να πεί κανείς.

[Blitz-X]

Έτσι ακριβώς!!!

 
 ΜΦΧ

[Ernst Barkman]

Προαωπικά, με στεναχωρεί να διαβάζω πως η αγάπη καί η αφοσίωση κάποιου μπορεί (όχι μπορεί, όντως καταλήγει) να καταλήξει σε ένα κάδο απορριμάτων.

Αυτό είναι η πικρή αλήθεια  .Σκέφτομαι από την άλλη όμως ότι είναι ευτύχημα που βρέθηκαν δύο άνθρωποι,πρόθυμοι να διασώσουν το έργο του και να τιμήσουν με αυτόν το τρόπο την μνήμη του.Όπως πολύ σωστά έγραψε ο Τέτσιος πιό πάνω "Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο μέσα στη λήθη" και για τον Παπανικολάου δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο γιατί η μνήμη του είναι ζωντανή.

Και αυτό που αναφέρεις με κάνει να ανρωτιέμαι τι μπορεί να έχει απογίνει το θρυλικό διόραμα του Γιάννη Ὁδική Βοήθεια¨που είχε παρουσιαστεί στο 6ο τεύχος του περιοδικού Μοντέλο (άλλο θρυλικό περιοδικό!) το καλοκαίρι του ᾽88, καί με είχε κάνει να ταξιδεύω νοερώς σε άλλα μέρη και εποχές τότε!!

Ήταν (και παραμένει) κι εμένα το αγαπημένο μου.Δυστυχώς δεν γνωρίζει κανείς αν διασώζεται.Ίσως η IPMS με τη θεσμική της ιδιότητα θα μπορούσε να μάθει κάτι παραπάνω.Εύχομαι ολόψυχα κάποιος να μπήκε στο κόπο να το διατηρήσει και να υπάρχει κάπου εκεί έξω... 

[Sernak]

Ίσως η IPMS με τη θεσμική της ιδιότητα θα μπορούσε να μάθει κάτι παραπάνω.

Μήπως μελλοντικά θα μπορούσε η IPMS (οικονομκών επιτρέποντος) να δημιουργήσει είτε ένα εκθεσιακό χώρο, είτε ένα μουσείο με δημιουργίες - τουλάχιστον αρχικά - μοντελιστών οι οποίοι εργάζονταν ή ήταν ιδιοκτητες μοντελιστικών καταστημάτων και οι οποίοι δεν είναι πλέον στην ζωή και έχουμε θαυμάσει όλοι μας τα αριστουργἠματα τους όπως του συγχωρεμενου του Γιάννη;

Eίναι κρίμα να χάνονται οι κατασκευές ανθρώπων που έχουν προσφέρει στον χώρο μας καί μπορουν να συνεχίσουν να το κάνουν μέσα απο τις δημιουργίες τους για τις νεότερες γενιές ως πηγή έμπνευσης αλλά και μαθήματος του πως με λίγα μέσα μπορεί κάποιος να δημιουργήσει αριστουργήματα.

[Periklis74]

Μήπως μελλοντικά θα μπορούσε η IPMS (οικονομκών επιτρέποντος) να δημιουργήσει είτε ένα εκθεσιακό χώρο, είτε ένα μουσείο με δημιουργίες - τουλάχιστον αρχικά - μοντελιστών οι οποίοι εργάζονταν ή ήταν ιδιοκτητες μοντελιστικών καταστημάτων και οι οποίοι δεν είναι πλέον στην ζωή και έχουμε θαυμάσει όλοι μας τα αριστουργἠματα τους όπως του συγχωρεμενου του Γιάννη;
Χ 1000 

Eίναι κρίμα να χάνονται οι κατασκευές ανθρώπων που έχουν προσφέρει στον χώρο μας καί μπορουν να συνεχίσουν να το κάνουν μέσα απο τις δημιουργίες τους για τις νεότερες γενιές ως πηγή έμπνευσης αλλά και μαθήματος του πως με λίγα μέσα μπορεί κάποιος να δημιουργήσει αριστουργήματα.

[Periklis74]

Μήπως μελλοντικά θα μπορούσε η IPMS (οικονομκών επιτρέποντος) να δημιουργήσει είτε ένα εκθεσιακό χώρο, είτε ένα μουσείο με δημιουργίες - τουλάχιστον αρχικά - μοντελιστών οι οποίοι εργάζονταν ή ήταν ιδιοκτητες μοντελιστικών καταστημάτων και οι οποίοι δεν είναι πλέον στην ζωή και έχουμε θαυμάσει όλοι μας τα αριστουργἠματα τους όπως του συγχωρεμενου του Γιάννη;

Eίναι κρίμα να χάνονται οι κατασκευές ανθρώπων που έχουν προσφέρει στον χώρο μας καί μπορουν να συνεχίσουν να το κάνουν μέσα απο τις δημιουργίες τους για τις νεότερες γενιές ως πηγή έμπνευσης αλλά και μαθήματος του πως με λίγα μέσα μπορεί κάποιος να δημιουργήσει αριστουργήματα.

Χ 1000

[Ernst Barkman]

Μήπως μελλοντικά θα μπορούσε η IPMS (οικονομκών επιτρέποντος) να δημιουργήσει είτε ένα εκθεσιακό χώρο, είτε ένα μουσείο με δημιουργίες - τουλάχιστον αρχικά - μοντελιστών οι οποίοι εργάζονταν ή ήταν ιδιοκτητες μοντελιστικών καταστημάτων και οι οποίοι δεν είναι πλέον στην ζωή και έχουμε θαυμάσει όλοι μας τα αριστουργἠματα τους όπως του συγχωρεμενου του Γιάννη;

Eίναι κρίμα να χάνονται οι κατασκευές ανθρώπων που έχουν προσφέρει στον χώρο μας καί μπορουν να συνεχίσουν να το κάνουν μέσα απο τις δημιουργίες τους για τις νεότερες γενιές ως πηγή έμπνευσης αλλά και μαθήματος του πως με λίγα μέσα μπορεί κάποιος να δημιουργήσει αριστουργήματα.

Εξαιρετική ιδέα!  Τουλάχιστον από τα '80s και τα 90's,τις ηρωικές εποχές του μοντελισμού στη χώρα μας.