Στις αρχές της δεκαετίας του 60, με τον αεροπορικό πόλεμο να αλλάζει μορφή, η ανάγκη για ένα γνήσιο αεροπλάνο έγκαιρης προειδοποίησης και ηλεκτρονικού πολέμου ήταν πλέον προφανής. Το πυροβόλο σαν όπλο έδινε την θέση του στα κατευθυνόμενα βλήματα και το πεδίο της εναέριας μάχης γινόταν όλο και περισσότερο «ηλεκτρονικό». Τα μαχητικά αεροσκάφη χρειάζονταν πλέον ένα «ηλεκτρονικό αφεντικό».
Το Αμερικανικό ναυτικό έλυσε μια για πάντα αυτό το πρόβλημα, αγοράζοντας το δημιούργημα της Grumman που δεν ήταν άλλο από το διάσημο πλέον E2C Hawkeye.
Ικανό για χρήση σε αεροπλανοφόρα και γεμάτο με όλα τα σύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα της εποχής, το hawkeye έγινε σύντομα ένα πολεμικό πολυεργαλείο.
Αγοράστηκε από αρκετές σύγχρονες ναυτικές αεροπορίες όπως της Γαλλίας, της Σιγκαπούρης, της Ιαπωνίας κ.α. και χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα με μεγάλη επιτυχία. Οι συνεχείς αναβαθμίσεις των ηλεκτρονικών συστημάτων, αλλά και του ίδιου του αεροπλάνου το καθιστούν απολύτως αξιόμαχο 50 χρόνια μετά την πρώτη του πτήση.
Οι μόνοι που το αγόρασαν και γρήγορα έμειναν δυσαρεστημένοι από το hawkeye ήταν οι Ισραηλινοί. Το αεροπλάνο ήταν σχεδιασμένο για να επιχειρεί πάνω από την θάλασσα και όχι πάνω από την έρημο που είναι το κύριο πεδίο δράσης της Ισραηλινής αεροπορίας
Οι Ισραηλινοί δεν είναι από αυτούς που θα έκαναν υποχωρήσεις επί των αναγκών του στρατού τους. Έψαξαν λοιπόν να βρουν αγοραστή για τα hawkeye τους και το 2002 τον βρήκαν.
Τα τρία από τα τέσσερα Ισραηλινά αεροπλάνα πέρασαν μεγάλες επιθεωρήσεις, ανακαινήσθηκαν στο Ισραήλ και στις 21 Ιανουαρίου του 2004 το πρώτο από τα τρία αεροσκάφη παραδόθηκε στον νέο του ιδιοκτήτη που δεν ήταν άλλος από το Μεξικανικό Ναυτικό. Τα άλλα δύο ακολούθησαν λίγο αργότερα.
Το τέταρτο έμεινε στο Ισραήλ καί βρίσκεται τώρα σε μουσείο.
Να το λοιπόν με τα Μεξικανικά εθνόσημα............
Το κιτ είναι το παλιό της Fujimi στην 1/72, αγορασμένο προ αμνημονεύτων ετών (ίσως πάνω από 20) από το κατάστημα ΜΟΝΤΕΛΙΣΤΗΣ του Νίκου Σπανού, (Τι έγινε αυτός ο άνθρωπος βρε παιδιά ?) όταν η fujimi ήταν κάτι ακριβό, εξωτικό και σπάνιο.
Χωρίς καθόλου εσωτερικό, ούτε καν κάποια υποψία βάθους στις φωλέες του συστήματος προσγείωσης, το μοντέλο πιάνει εύκολα το σχήμα του αεροπλάνου. Η γράμμωση είναι όμορφα χαραγμένη και η εφαρμογή πολύ καλή, κλασική fujimi. Ένα θέμα υπάρχει στα «πόδια» του ραντάρ, αλλά και του δύστροπου ουραίου πτερυγικού συγκροτήματος, αλλά αυτά εύκολα ή δύσκολα διορθώνονται.
Για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι πιά το μοντέλο είχε βρεθεί σε κατάσταση μακράς αποθήκευσης μέσα στο κουτί του, διαλυμένο σε τέσσερα μεγάλα κομμάτια. Την άτρακτο, την μονοκόμματη πτέρυγα, το ραχιαίο ραντάρ και το ουραίο συγκρότημα που λέγαμε πιο πριν. Το δράμα βρισκόταν στις χαλκομανίες που πλέον ήταν κατακίτρινες και πρακτικά άχρηστες.
Πριν λίγο καιρό ξανακατέβηκε από το ράφι, ξεσκονίστηκε και ξαναβρέθηκε στον πάγκο ανάμεσα σε άλλα.
Ψάχνοντας πλέον να βρω μια κάπως πιο πρωτότυπη παραλλαγή και να ξεφύγω από τα τυπικά μονόχρωμα γκρι ή λευκά-γκρι Αμερικανικά βαψίματα που λίγο πολύ τα ίδια ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι χρήστες του τύπου βρήκα την φωτογραφία που είδατε παραπάνω. Μεξικάνικο,με παραλλαγή δυό γκρίζων καί αρκετά πρωτότυπα εθνόσημα. Αυτό θα φτιάξω............
Ναι. Καλά όλα αυτά, καλά τα εξωτικά και πρωτότυπα βαψίματα καί τα εθνόσημα με τις άγκυρες, αλλά που βρίσκεις πληροφορίες γι αυτά, αλλά και τις ανάλογες χαλκομανίες.
Μα γι αυτό υπάρχουν οι φίλοι και το διαδύκτιο.
Ένα email προς την IPMS Μεξικού και οι απορίες περί χρωμάτων και διαστάσεων εθνοσήμων λύθηκαν.
Ένα π.μ. σε έναν καλό φίλο στο φόρουμ και οι χαλκομανίες παραδόθηκαν (μαζί με συγνώμες για την καθυστέρηση)..............και προχωράμε.
Βελτιωτικά, ρητίνες, και λοιπά εμπριμέ δεν υπάρχουν. Τω καιρώ εκείνο αυτά ήταν άγνωστες λέξεις.
Καί είμαστε εδώ..........
Συνεχίζεται.......
