Παιδιά,να διευκρινήσουμε κάποια πράγματα!
Η ματ επιφάνεια έχει κόκκο. Η γυαλιστερή έχει και πάλι κόκκο,απλά μικρότερο σε μέγεθος και βάθος και δίνει την αντίληψη πιο λείας επιφάνειας.Όπως είναι τα πίξελς.
Όσο και να ψεκάζουμε γυαλιστερό χρώμα ή βερνίκι θα υπάρχει πάντα ο κόκκος των χρωμάτων και η μικροσκοπική υφή της φλούδας πορτοκαλιού-όπως ονομάζεται- που δεν θα δίνει αυτό το φίνο αποτέλεσμα στο χρώμα.
Επίσης,τα σμάλτα είναι πιο χοντρόκοκκα απ τα ακρυλικά.
Και λόγω του ότι τα ακρυλικά στεγνώνουν και πολύ πιο γρήγορα,είναι προτιμότερο να βάφεται το τελικό ή τελικά χέρια βερνίκι με ακρυλικό.
Όμως... τα σμάλτα,αν στεγνώσουν πολύ καλά,δουλεύουν πολύ καλύτερα στην λείανση απ ότι τα ακρυλικά!
Το καλύτερο γυάλισμα γίνεται ΜΟΝΟ με αλοιφές γυαλίσματος και ΜΟΝΟ αν το προηγούμενο υπόστρωμα είναι γυαλισμένο.
Σκεφτείτε να προσπαθείτε να γυαλίσετε την επιφάνεια ενός ντουκόχαρτου,απλά ψεκάζοντας γυαλιστερό βερνίκι ή ακόμη και πολλαπλά χέρια χρώμα!
Το χρώμα θα κάτσει στο ίδιο πάχος και στις εσοχές και στα εξογκώματα.Το ίδιο γίνεται και στην λεία επιφάνεια του μοντέλου.Μόνο που σε μικροσκόπιο,το λείο πλαστικό δεν είναι τόσο λείο,και οι γρατζουνιές απ το...1000άρι ντουκόχαρτο φαίνονται χαράδρες...!
Θα πρέπει με το αρχικό τρίψιμο στο χρώμα να αφαιρέσετε -βέβαια- τα σκουπιδάκια και σκόνες και ταυτόχρονα τον κόκκο που παρουσιάζετε απ το ψέκασμα.
Σε κάθε επόμενο στρώμα θα πρέπει να γυαλίζετε το χρώμα επιμελώς,ώστε χέρι με χέρι,να γυαλίζεται το τελευταίο στρώμα αλλά ταυτόχρονα να λειαίνει και η επιφάνεια,ώστε στο τέλος να υπάρχει όσο το δυνατόν πιο λεια επιφάνεια όχι λόγω χρώματος όμως αλλά λόγω ορίου αλοιφής!