Τα ήξερα εγώ αλλά και πάλι είπα να δοκιμάσω... Ξεκίνησα λοιπόν, ομολογώ με θετική διάθεση, τι διάβολο, σκέτο πλαστικό είναι, δεν έχει χώματα, δέντρα και άλλα τέτοια βασανιστικά. Πήρα μία ξύλινη βάση, έκοψα ένα φύλο πλαστικό λεπτό για να κάνω το δρόμο και δύο πιο χοντρά τρίγωνα για τα πεζοδρόμια...
...αγρίεψα με κόλλα και οδοντόβουρτσα το δρόμο...
..σημείωσα κάθε 2mm και είπα να το χαράξω. Εδώ θα έπρεπε να έχω τη σοφία να τα παρατήσω αλλά επειδή αδυνατούσα να πιστέψω πως είμαι τόσο άχρηστος, συνέχισα. Κακώς. Πολύ σύντομα ανακάλυψα πως μπορεί να κατανοώ τι σημαίνει παραλληλία και να εξηγήσω με εμβριθές ύφος πως μπορείς να φιάξεις παράλληλες γραμμές, ΑΔΥΝΑΤΩ να χαράξω κάτι που να θυμίζει έστω παράλληλες γραμμές. Μετά από πάααρα πολλές προσπάθειες και συνολικό χρόνο 9 ώρες
κατέληξα σε κάτι που από απόσταση μπορεί και να περάσει για πεζοδρόμιο με τετράγωνες πλάκες. Εκανα και μία δοκιμή με το άρμα να δω οτι όλα χωράνε και...
...preshading...
...Humbrol 64 ο δρόμος, παρκετίνη, μασκάρισμα και Tamiya XF64 το πεζοδρόμιο με το μεγαλόπνοο σχέδιο να κάνω διάφορες τονικότητες στα πλακάκια...
...αλλά το πνεύμα μεν πρόθυμο η δε σαρξ αδύναμη. Σκέφτηκα να μασκάρω όλο το πεζοδρόμιο, να κόψω στις ενώσεις και να αφαιρώ σιγά σιγά ψεκάζοντας διάφορους τόνους. Αλλά για να κόψω το μασκάρισμα πρέπει να μπορώ να ακολουθήσω τις υποκείμενες γραμμές των ενώσεων, κάτι το οποίο ΔΕΝ το κατάφερα ακόμα και με χάρακα. Με ελεύθερο το κοπίδι έκονα ένα όμορφο ημίτονο. Αλλο σχέδιο, έξω το μασκάρισμα, πάμε για βάψιμο με το πινέλο. Αυλαία κύριοι. Δεν κατάφερα να βάψω μέσα στα όριά του ούτε ένα πλακάκι από το τουλάχιστον 50 που δοκίμασα! Στάση, βόλτα στο μπαλκόνι, δε γίνετε λέω, κάτι φταίει με μένα. Μετράω μία πίεση, 12.5 με 8.5, 75 παλμοί, τζάμι, ούτε 20 χρονών να ήμουνα. Ξανά στα πλακάκια και φυσικά ξανά το σύμπαν χάλια. Εντάξει, a la guerre comme a la guerre, δεν θα έχουν τονικότητες τα πλακάκια, είναι από σωστή παρτίδα και όλα ίδια. Ξεκινάω να κάνω ένα wash να αναδείξω τις ενώσεις, αραιώνω Humbrol 98 και πάμε. Αμ δε! Δεν πάμε πουθενά. Το wash δεν στεκόταν στις χαραγκένες γραμμές γιατί ήταν ρηχές. Δοκίμασα σε άλλο φύλο πλαστικού να κάνω πιο βαθιές χαράξεις αλλά έδειχναν αφύσικες για την κλίμακα. Σκέψη... και απόφαση να στείλω την αληθοφάνεια μια βόλτα και να τις χαράξω πιο βαθιά. Καταστροφή. Παρά τη χρήση χάρακα το χαρακτικό της Olfa, ή μάλλον το χέρι μου, αδυνατούσε να συνεργαστεί. Αφού κατέστρεψα τουλάχιστον μία σειρά σκέφτηκα κάτι άλλο. Να περάσω τις ενώσεις με κάποιο μολύβι ή/και ξυλομπογιά. Τέλεια! Στη θεωρία, γιατί στην πράξη δεν υπήρξε καμμία βελτίωση και το μολύβι έφιαξε όμορφα τυχαία σχέδια πάνω στα πλακάκια. Με τις ιδέες να έχουν τελειώσει, αποδοχή της ήττας, 2-3 τελευταίες φωτογραφίες και τώρα κάνω κάποια συμαζέματα στο αρματάκι να μη μείνει λειψό και τέλος.
Αν κάποιος θέλει τη βάση και πιστεύει πως μπορεί να τη συνεφέρει ας στείλει pm.
Αντε, καλή χρονιά σε όλους μας με υγεία και χαρά!
