Μόλις είδα ότι φωνάξατε...
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω επισημένοντας και πάλι ότι οι φωτογραφίες από το διαδίκτυο είναι μεν μια σχετικά καλή και φτηνή πηγή αλλά τις περισσότερες φορές δεν συνοδεύονται από τόπο, χρόνο (context) και άλλες σημαντικές λεπτομέρειες πολλές φορές καταλυτικές για να καταλάβουμε τι βλέπουμε.
Έτσι, θεωρώ φωτογραφίες Αμερικανικών βομβαρδιστικών που έχουν χτυπηθεί από Γερμανικά αντιεροπορικά ότι είναι καλές σαν πηγές για σχετικά θέματα και όχι τόσο για Ιαπωνικά θέματα Ειρηνικού. Οι λόγοι πολλοί, για παράδειγμα τα αεροπλάνα δεν είχαν τις ίδιες αντοχές, τα αντιεροπορικά διαφορετικού διαμετρήματος, τα ύψη που πετούσαν τα Ιαπωνικά αεροπλάνα διαφορετικά και άλλοι λόγοι. Φυσικά υπάρχουν και πολλές ομοιότητες γι αυτό καλό είναι να είμαστε γενικά προσεχτικοί και να μη βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα με γνώμονα μόνο το "πιθανό" και το τι βλέπουμε σε ό,τι φωτογραφίες βρούμε.
Επί του συγκεκριμένου.
Η μεγάλη τρύπα στην άτρακτο παρ όλο που τη βρίσκω λίγο υπερβολική ("ΛΙΓΟ" είπα!) είναι σωστή αν το συγκεκριμένο αεροπλάνο δέχτηκε αντιεροπορικό (Bofors 40mm;), από κάτω ας πούμε, που διαπέρασε την άτρακτο και δεν έσκασε. Αν είχε σκάσει δίπλα ή πάνω από την άτρακτο θα είχε γεμίσει με θραύσματα και τρύπες και άλλα μέρη του αεροπλάνου και η φορά της τρύπας θα ήταν προς τα μέσα, όχι προς τα έξω.
ʼρα θα πρέπει να ανοιχτεί τρύπα και από εκεί που μπήκε το βλήμα. Εκτός κι αν από κολοφαρδία μπήκε από το blister (οπότε πρέπει να δειχτεί σπασμένο).
Τί ακριβώς απεικονίζει το μοντέλο Πάνο; Μια Μπέτη που έχει υποστεί ζημιές που, πως και πότε;
Σχετικά με αυτά που λέει ο Γιώργος συμφωνώ αλλά ας έχουμε γενικά υπόψη ότι οι "τρύπες" εξαρτώνται από τι αεροπλάνο τις έκανε και άρα και πάλι τόπο και χρόνο. Μιλάμε για Ιαπωνία 1945; Τότε ένα P-51 ή P-47 θα την είχε κάνει σουροτήρι όπως περιγράφει ο Γιώργος. Αν Rabaul 1942-43, τότε P-38 (20mm) κάνει μεγαλύτερες και λιγότερες τρύπες. Μέχρι και B-25 είναι πιθανό οπότε αφήνεις τη φαντασία σου να οργιάσει.