Κώστα για να γλυτώσεις απ τις φυσαλίδες θα πρέπει να ακολουθήσεις συγκεκριμένη διαδικασία.
Καταρχήν οι περισσότερες δημιουργούνται από το ανακάτεμα.
Αν ανακατέψεις ήρεμα και αργά θα μειωθούν πάρα πολύ.
Ρίξε την ανακατεμένη ρητίνη σε κάποιο μπωλ ή ταψάκι,όχι όλη αλλά λίγη και να είναι πολύ ψιλό το στρώμα αλλά μεγάλη σε έκταση.
Φαντάσου ότι βάζεις λάδι στο τηγάνι για τσιγάρισμα.Λόγω λεπτού στρώματος,οι φυσαλλίδες θα ανέβουν πιο γρήγορα και δεν θα παγιδευτούν,αν θα υπάρχουν κιόλας.
Πέρασμα ψιλά χέρια ρητίνης στην επιφάνεια και απ τις δύο πλευρές και θα ενώνεις μετά αν είναι δυνατόν ή άνοιγμα το καλούπι να πάρει περισσότερο υλικό και μετά πιέσεις σιγά σιγά να βγει η περισσευούμενη.
Ρίξιμο στο καλούπι με ρυθμό χελώνας.Θα προσθέτεις με μια σύριγγα πάρα πολύ σιγά υλικό και από χαμηλά.Όσο πιο σιγά και ήρεμα προσθέτεις υλικό τόσο το καλύτερο.Η ποσότητα ρητίνης που πέφτει πάνω στην άλλη,τραβάει και αέρα και δημιουργεί φυσαλλίδες.
Η πυκνότητα της ρητίνης επίσης δεν βοηθάει στην αποβολή των φυσαλιδών,ιδιαίτερα των μικρών καθότι δεν έχουν την ποσότητα αέρα που θα υπερνικήσει την ρητίνη...
Μπορείς να βρεις ένα πλαστικό κουτί,να κάνεις μια τρύπα που να χωράει το στόμιο της ηλεκτρικής σκούπας,να βάλεις ταινία σε σημεία που μπορεί να περάσει αέρας και να τραβήξεις αρκετό αέρα έτσι.
Φυσικά το καλούπι θα είναι μέσα!
Θα γίνει δουλειά αλλά μην περιμένεις και τα απίστευτα...
Επίσης έχει το νου σου να δουλεύεις σε πολύ ζεστό χώρο.
Όσο πιο ζεστά τόσο το καλύτερο,καθώς οι φυσαλίδες (ζεστού) αέρα ανεβαίνουν πιο εύκολα...
Μπορείς επίσης σαν τελευταία λύση να ανοίξεις τρύπα και απ την άλλη μεριά στο λάστιχο,να το βάλεις με μικρή κλίση και να ρίχνεις απ την μία και να βγαίνει απ την άλλη το περισσευούμενο
Επίσης υπάρχει και η περίπτωση το ίδιο το υλικό να αφήνει φυσαλίδες και ότι και να κάνεις να μην πετύχει...
Αυτά,και καλή επιτυχία σου εύχομαι!
