Μετα το τρίψιμο της χάραξης και των πριτσινιών, και αφού επουδενή δεν έλεγε να φύγει η σκόνη από το τρίψιμο από τα πριτσίνια, το αποτέλεσμα είναι εντελώς απογοητευτικό παρόλη την προσπάθεια. Με το πρώτο χέρι χρώμα θα εξαφανιστούν τα πάντα... Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά... Καταστρέφοντας ένα μικρό μιξεράκι φραπέ, προσαρμόστηκε στην άκρη η μύτη από μια βελόνα ινσουλίνης,(η οποία μετά από δοκιμές κάνει εκπλητικά τα πριτσινάκια

), και αναμένουμε λίγη ώρα για να στεγνώσει η κόλλα και να είναι έτοιμο προς χρήση. Μου είναι αδιανόητο αυτή τη στιγμή να κάτσω πάλι να περάσω όλα τα πριτσίνια χειροκίνητα, και μάλιστα με διπλάσιο απαιτούμενο χρόνο σε καθένα από οτι αρχικά...
Δύο φώτο για να καταλάβετε τι εννοώ...
Βλέπετε προς το χέρι μου είναι το πριν την ινσουλίνη και προς τα δεξιά μετά...
Το εργαλειάκι(ελπίζω να δουλέψει...)

Άντε να δούμε...
