Γενικά είναι αποδεκτό πως ο Χίτλερ αυτοκτόνησε μαζί με την Εύα Μπράουν λίγο πριν τα σοβιετικά στρατεύματα εισέλθουν στο καταφύγιό τους στο Βερολίνο, τον Απρίλιο του 1945. Οι λίγοι πιστοί του αποτέφρωσαν τα πτώματα και μέχρι τώρα πιστευόταν πως οι στάχτες ή είχαν χαθεί για πάντα ή καταστραφεί από τις Σοβιετικές Δυνάμεις. Αυτό είχε ειπωθεί από τον ιστορικό Hugh Trevor-Roper (λόρδος Dacre) το 1947, στο κλασικό πλέον βιβλίο του «The Last Days of Hitler». Αλλά πρόσφατα, μετά το άνοιγμα των σοβιετικών αρχείων φάνηκε πως το πτώμα επέζησε της αποτέφρωσης. Για την ακρίβεια, το πτώμα «επέζησε» άλλα 25 χρόνια.
Τέσσερις μέρες μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ και της Μπράουν, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν τον κήπο, όπου είχαν καεί. Είχαν καεί τόσο που δεν αναγνωρίζονταν και η αξία των πτωμάτων δεν έγινε αντιληπτή μέχρι που μέλη της στρατιωτικής αντικατασκοπίας SMERSH ανέκριναν τους επιζώντες του καταφυγίου. Τα πτώματα, μαζί με αυτά της οικογένειας του Ιωσήφ Γκέμπελς και της οικογένειάς του, μεταφέρθηκαν σε ένα εργαστήριο παθολογίας. Μετά την αυτοψία, κομμάτια από το κρανίο του Χίτλερ, κόκκαλα και ένα δόντι στάλθηκαν σε ένα κουτί τσιγάρα στη Μόσχα, για τον Στάλιν. Αυτά παραμένουν στη Μόσχα μέχρι τις μέρες μας. Η μονάδα της αντικατασκοπίας μετέφερε τα πτώματα στο περιφερειακό αρχηγείο στο Μαγδεμβούργο, στην Ανατολική Γερμανία, όπου και θάφτηκαν στο έδαφος. Μόνο το 1970, ο τότε αρχηγός της KGB, Yuri Adropov, διέταξε την οριστική καταστροφή τους. Τότε αποτεφρώθηκαν οριστικά και οι στάχτες σκορπίστηκαν σε ένα ποτάμι.
