Μιας και το στοκ από F-16 αρχίζει να μεγαλώνει επικίνδυνα αποφάσισα να το μειώσω λίγο. Έτσι λοιπόν μπροστά στην στοίβα με τα F-16 έκλεισα τα μάτια και έπιασα το κιτ της kinetic για το B50. Τέλεια ένα πολλά υποσχόμενο κιτ το οποίο μπορεί να γίνει χωρίς μετατροπές ΟΟΒ ένα ωραιότατο πανβρώμικο και ταλαιπωρημένο Ελληνικό γεράκι.
Η κατασκευή ξεκίνησε με ενθουσιασμό ο οποίος γρήγορα έδωσε την σκυτάλη στην απογοήτευση μιας και όλα μα όλα τα κομμάτια για να κάτσουν σωστά ή σχεδόν σωστά χρειάζονται επανειλημμένο dry fit και τριμαρισμα (προς στιγμή σκέφτηκα να το παρατήσω και να πιάσω το tamiya, αλλά είπα τελικά να το παλέψω μέχρι το τέλος). Χωρίς να ακολουθώ τα βήματα των οδηγιών αφού κόλλησα ότι μπορούσα να κολλήσω, ήρθε μοιραία και η σειρά του κοκπιτ.
Πίνακες οργάνων με ανάγλυφη λεπτομέρεια που δεν βάφεται όμως με τίποτα, τέλος πάντων τους μπάλωσα όπως μπορούσα και έβαψα και το υπόλοιπο κόκπιτ όσο καλλίτερα μπορούσα (ένα οποιοδήποτε βελτιωτικό θα ανεβάσει δραματικά την αληθοφάνεια του). Σειρά είχαν τα καθίσματα, εκεί να δείτε απογοήτευση δεν εφαρμόζουν με τίποτα μεταξύ τους, τελικά την λύση μου την έδωσε ο φίλος μου ο Χάρης με την ευγενική προσφορά δυο καθισμάτων από το απίστευτο στοκ του (που θα το ζήλευαν πολλοί μαγαζάτορες στην Ιπποκράτους).
Κολλήθηκαν και όλα τα κομμάτια της ατράκτου και το γεράκι άρχισε να παίρνει σχήμα (τελικά δεν είναι τόσο άσχημο το κιτ). Όμως για να ολοκληρωθεί το σχήμα του αεροσκάφους έπρεπε να βάλω και τον κώνο του ραντάρ, ο οποίος δυστυχώς δεν υπήρχε στο κιτ (ο κώνος δεν έρχεται πάνω σε πλαίσιο όπως είδα στις οδηγίες αλλά μόνος του και απ΄ότι κατάλαβα τον έφαγε η μαρμάγκα). Τα νεύρα μου τα χάπια και ένα σφυρί να το κάνω κομμάτια, όμως πάνω στην απελπισία μου θυμήθηκα το κιτ μετατροπής της woolfpack για το Β52+ το οποίο βέβαια είναι για Hasegawa αλλά με την ελπίδα ότι δεν θα υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις από τις διαστάσεις του κιτ αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τον κώνο της woolfpack. Τελικά μετά από αρκετό κόψε ράψε στόκο τρίψιμο χάραγμα αστάρωμα κάτι έγινε.
Ωραία πάμε για βάψιμο, πρώτα ασταρώθηκε με ένα ακρυλικό primer grey και αφού στέγνωσε καλά είπα να ξεκινήσω και το αγαπημένο μου μέρος στην κατασκευή μοντέλων που δεν είναι άλλο από το βάψιμο της παραλλαγής. Αν και το γύρισα στα ακρυλικά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω enamel για το συγκεκριμένο μιας και υπήρχαν στο στοκ μου. Κάνοντας τον έλεγχο στα μπουκαλάκια διαπίστωσα ότι είχαν τα κακά τους τα χάλια σχεδόν κομμένα και μισοξεραμένα, αλλά 10 το βράδυ δεν υπάρχει μοντελάδικο ανοιχτό και αν ςέχει κ...σει για βάψιμο δεν σε βαστάει τίποτα, τρελά ανακατέματα, αραιώματα και στο τέλος φιλτράρισμα του μίγματος που έμοιαζε με μπογιά με φίλτρο του καφέ.
Αφού το αποτέλεσμα του φιλτραρίσματος βγήκε σχετικά καλό αποφάσισα να το χρησιμοποιήσω και ότι γίνει.... Α το χρώμα που με παίδεψε ήταν το FS 35237 (είναι το μπλε γκρι κάτι) της modelmaster. Τελικά το αποτέλεσμα του βαψίματος ξεπέρασε κάθε μου προσδοκία το χρώμα έστρωσε ωραία, αν και στην αρχή η απόχρωση του μου φάνηκε ότι ψιλοπρασίνηζε (μαζί και εγώ, είπαμε το ρίσκο της κ...λας) αλλά ευτυχώς όσο περνούσε η ώρα και στέγνωνε έπαιρνε την σωστή του απόχρωση. Αφού λοιπόν αναθάρρησα και άρχισα να σκέφτομαι το επόμενο χρώμα το κομπρεσέρ μου αποφάσισε να παραδώσει πνεύμα και να με στείλει για ύπνο νωρίς αφού βέβαια έψαλλα και έναν εσπερινό.
Τέλος πάντων αγοράστηκε καινούριο κομπρεσέρ και χρώματα και για να μην σας κουράζω άλλο φλυαρόντας, να το αποτέλεσμα μέχρι στιγμής. Η συνέχεια επί της οθόνης με τις χάλια φωτογραφίες που παραθέτω:
