Τα παλιά χρόνια κάθε μεραρχία μας διέθετε μια τουλάχιστον πυροβολαρχία 203 mm (4 σωλήνες) που ουσιαστικά ήταν χρήσιμη μόνο για βολή τακτικών πυρηνικών όπλων. Τα πυρηνικά πυρομαχικά φυλάσσονταν σε ειδικό χώρο κάπου στην Β. Ελλάδα, με διπλό κλειδί, δηλαδή έπρεπε να να τα ενεργοποιήσουν ένας δικός μας και ένας αμερικανός. Αυτά τα όπλα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση διασπασης του μετώπου και μαζικής καθόδου σοβιετικών και βουλγαρικών αρμάτων από το Ρούπελ, από την κοιλάδα του Αξιού ή από το υψίπεδο Κοζάνης-Πελαγονίας.
Επίσης μέχρι το 1974 υπήρχε κλιμάκιο με πυρηνικές κεφαλές για πυραύλους Nike-Hercules με βάση ξεπερασμένα δόγματα του 1950, οπότε οι Σοβιετικοί απειλούσαν με μαζικούς βομβαρδισμούς από μεγάλους σχηματισμούς αεροσκαφών σε μεγάλο ύψος. Φυσικά αυτή η τακτική εγκαταλείφηθκε με τη σταδιακή βελτίωση των βαλιστικών βλημάτων αλλά οι κεφαλές έμειναν και αποσύρθηκαν με "'ακομψο" τρόπο κατά την κρίση του 1974.
