Σ'ένα Αστερίξ, όταν οι πειρατές βλέπουν από μακριά ένα πλοίο στο οποίο βρίσκονται οι γνωστοί γαλάτες Αστερίξ-Οβελίξ, αποφασίζουν να βουλιάξουν μόνοι τους το καράβι, για να γλιτώσουν από τη μία το ξύλο αλλά και από την άλλη για να την "σπάσουν" στους γαλάτες. Όμως οι φίλοι μας γαλάτες βιάζονται και δεν τους δίνουν σημασία, οπότε οι πειρατές πιασμένοι από έναν κορμό μέσα στο νερό λένε: τώρα καταφέρνουμε να γίνόμαστε γελοίοι από μόνοι μας.
Για την ακριβή απόδοαση της σκηνής και διαλόγων δε είμαι σίγουρος γιατί λόγω εργασιών στο σπίτι [μοντελισμός σε 1/1] δεν μπορώ να ανοίξω και να βρω το συγκεκριμένο τεύχος, αλλά κάπως έτσι έχει η ιστορία. Αλλωστε το θέμα είναι, όχι τι ακριβώς λέει, αλλά γιατί θυμήθηκα αυτή τη σκηνή.
Μου θυμίζει και κάτι από την πολιτική: συνιθίζουμε να τα ρίχνουμε όλα στο αθηνοκεντρικό κράτος, λες και εδώ πάνω δεν έχουμε τις δικές μας ευθύνες. Εμείς φταίμε για ότι συμβάινει και δεν συμβαίνει εδώ πάνω. Φαγωνόμαστε μόνοι μας.
Δόξα το Θεό και πολλούς και ισχυρούς βουλευτές βγάζουμε πάντα, ισχυρούς παράγοντες διαθέτουμε αλλά είμαστε μίζεροι και γκρινιάρηδες. Καλή η φραπεδιά - μόνο που δεν παράγει έργο.
Τελικά θα αρχίσω να πιστεύω ισχυρά ότι οι από κάτω και πιο νηφάλιοι και πιο έξυπνοι είναι. Ελάτε φίλοι να δούμε τα μοντέλα σας κι ελπίζω να συμμετάσχουν και οι θεσσαλονικείς. Τα οποιαδήποτε προβλλήματα και διαφωνίες με τον Πήγασο μπορούν να διευθετηθούν αλλού και αλλιώς. 'Ο,τι κι αν είναι αυτή τη στιγμή ο Πήγασος, διοργανώνει μια έκθεση -τη μοναδική ετήσια στη Θεσσαλονίκη.
Και φυσικά συμφωνώ ότι η απάιτηση βάσης είναι τουλάχιστον αστοχία.
