Έχει δίκιο ο Κώστας!
Στα σύγχρονα μαχητικά,ακόμη και η πίεση ελαστικών έχει σημασία.
Για αναπαράσταση στα μοντέλα μας,οι ριναίοι από ελάχιστο ή καθόλου λιμάρισμα,ενώ οι κύριοι,λίγο παραπάνω.
Αν είναι βαρυφορτωμένο με δεξαμενές,κλπ,λίγο λιμάρισμα να δείξει πιο έντονο.
Για κάποια μεταγωγικά και βομβαρδιστικά έχει σημασία αυτό το εφέ,που μαγουλιάζει πάρα πολύ.
Ένας τρόπος λοιπόν είναι το λιμάρισμα.
Ο άλλος ο γνωστός,με το σαγανάκι και το νερό,θα χρειαστεί να βάλετε παραπάνω νερό,ώστε να φτάνει μέχρι την ζάντα.
Πριν πιάσουμε το λάστιχο με μια πένσα γερά ή με μανταλάκι, θα φροντίσουμε να προστατεύσουμε το πλαστικό από γρατζουνιές.
Αφήνουμε το νερό να χοχλάσει.
Πειραματιζόμαστε από πριν για την σωστή κλίση και θέση του ελαστικού και του πατήματος στο αεροσκάφος.
Δοκιμάζουμε ένα κομμάτι απ το πλαίσιο του ΙΔΙΟΥ κιτ για να δούμε σε περίπου πόση ώρα μαλακώνει.
Βάζουμε προσεκτικά το λάστιχο μέσα στο νερό χωρίς να το ακουμπήσουμε στον πάτο.
Έχει σημασία να ζεσταθεί το πλαστικό πιο ψηλά απ το σημείο που θα μαγουλιάσει.
Πιέζουμε σταθερά και δυνατά και τραβάμε μετά από δύο τρια δευτερόλεπτα.
Ελέγχουμε αν έχει λιώσει καθόλου και προσεκτικά,κάθε φορά,πιέζουμε και για λίγο περισσότερη ώρα,ελέγχοντας συνεχώς.
Η άλλη μέθοδος και η πιο γρήγορη,είναι να βάλουμε το σίδερο να ζεσταθεί.
Αφού αρπάξει καλά,το βγάζουμε απ την πρίζα.
Πέρνουμε λίγο κηρόχαρτο ή το χαρτί που βάζουν οι νοικοκυρές στο ταψί για να φτιάξουν πίττες,ώστε με αυτό να καλύψουμε ένα κομμάτι της πλάκας του σίδερου και το κρατάμε προσεκτικά από πίσω με το ένα μας χέρι.
Προσοχή να έχει σχετικά χαμηλή θερμοκρασία το σίδερο,μην αρπάξει το κηρόχαρτο.
Κρατώντας τον τροχό με τα δάκτυλα μας με δύναμη,πλησιάζουμε σε πολύ κοντυνό σημείο το λάστιχο,ώστε να πάρει μια θερμοκρασία.
Μετά πιέζουμε και τραβάμε σχεδόν αμέσως.
Ελέγχουμε και ξαναπιέζουμε αν χρειαστεί.
Το ίδιο ακριβώς μπορεί να γίνει με κηρόχαρτο και σε κεραμεικές εστίες σε μέτρια θερμοκρασία...
Έχετε και κανά γιαούρτι δίπλα σας για τα εγκαύματα...
