Αποφάσησα κι εγώ να γίνω μέλος της μοντελιστικής κοινότητας μήπως και καταφέρω επιτέλους να ασχοληθώ με αυτό που τόσο πολύ αγαπάω και τόσο λίγο έχω ευχαριστηθεί. Στο χόμπυ αυτό ο πατέρας μου με μύησε κυρίως με πολεμικά πλοία (ήταν βλέπετε αξιωματικός Π.Ν.) και έχω στο ενεργητικό μου αμέτρητα καράβια κάπου στην αποθήκη σπασμένα και σκονισμένα.
Το τελευταίο μου μοντέλο το έφτιαξα στα 17 και τώρα είμαι 40. Και είναι σαν να έχει αλλάξει το σύμπαν. Παλαιώσεις, chiping, wash, λάδια, Διοράματα, Βινιέτες, τεχνιτά χιόνια, modelling βάσει βιβλιογραφίας. Τι γίνεται ρε παιδιά που κοιμόμουν τόσο καιρό?
Τον τελευταίο καιρό η δουλειά και η συνεχής ανάγκη για επιμόρφωση (μεταπτυχιακά, επαγγελματικές πιστοποιήσεις, σεμινάρια κα) με είχε πλέον στεγνώσει τελείως σαν άνθρωπο. Βγαίνω λοιπόν ένα Σάββατο πριν από έξι μήνες να πάω στο περίπτερο να πάρω μία οικονομική εφημερίδα (κολλημα ε?) και βλέπω το model expert και κάτι κουνήθηκε μέσα μου. Θέλετε νοσταλγία, θέλετε πείνα (δεν είχα φάει κιόλας) . Το παίρνω λοιπόν και το ξεκοκαλίζω είχε θυμάμαι το σούπερ διόραμμα "ανατολικά του τοίχους". Ενθουσιάστηκα.
Για να μην σας κουράζω αποφάσησα να ξανασχοληθώ. Είδα οτι γίνονται και μοντελιστικά σεμινάρια και είπα "μέσα". Είδα και οτι η ηλικία και άλλων συναδέλφων στο site δεν είναι τόσο μακριά από την δική μου και ένιωσα λιγότερη ντροπή. Μίλησα και με ένα στέλεχος του περιοδικού στο τηλέφωνο και με έκανε να νιώσω ότι είμαι καλοδεχούμενος στην μοντελιστική παρέα. "Θα το επιχειρήσω λοιπόν"
Υ.Γ.
Στη γυναίκα μου δεν έχω πει τίποτα. Τσιμουδιά λοιπόν"
