Παιδιά έπεσα τυχαία πάνω στο thread και χαίρομαι που πολλοί όπως κι εγώ έχουμε τόσο γλυκές κι ανθρώπινες αναμνήσεις από το χομπυ. Οι περισσότεροι από εσάς ζείτε στην Αθήνα, όπου η ενασχόληση ήταν πολύ πιο διαδεδομένη και ο εξοπλισμός για τον υποψήφιο μοντελιστή στα πόδια του. Φανταστείτε τη Σέρρες της δεκαετίας του '70, όπου τα μοντέλα - κάποια Airfix και Matchbox τα κολούσαμε με HUHU και τα βάφαμε - όταν τα βάφαμε - με λαδομπογιές. Προτιμούσαμε δε τα Matchbox γιατί ήταν ήδη βαμένα. Το εργαστήριό μας μία εφημερίδα στο πάτωμα, ένα ψαλίδι για να κόβουμε τα κομμάτια από τα sprue, πολλές φορές τα σπάζαμε με τα χέρια, το τσιμπιδάκι της μαμάς, σελοτέιπ και ελπίζαμε να σταθεί στα πόδια του. Οταν μεγαλώσαμε λίγο - γυμνάσιο λέμε - και πήγαμε μια βόλτα στη Θεσ/νίκη (Makis Models, Σάββας Καλπίδης στη διαγώνιο, ο συγχωρεμένος Μπεμβενίστε στη στοά, αργότερα η Βαρβάρα με το Hobby Gallery (ακούς Γιώργο), μέναμε εκστατικοί με αυτά που βλέπαμε, ξερογλείφοντας σαν παιδιά΄στη βιτρίνα ζαχαροπλαστείου. Οταν δε αγοράσαμε και το πρώτο μας X-Acto, ανεβήκαμε δέκα κλάσεις. Η Πτήση και το Modelling (Θύμαστε στα μοντέλα του Τσώνου Μέγα και άλλων που δε θυμάμαι) μας ταξίδευαν με τις περιγραφές και ονειρευόμασταν να φτιάξουμε έστω και στα όνειρά μας μοντέλα σαν κι αυτά. Είχαμε αποστηθίσει τις περιγραφές κατασκευής. Τι να θυμηθώ. Το διόραμα με το Sunderland, το εκπληκτικό F-4E, το Ζέρο, ένα Mig 21 με ινδική παραλλαγή ζέβρα, το ελληνικό Potez διόραμα στο Β. Π.Π. Κι εμείς προσπαθούσαμε με το λιγοστό χαρτζηλίκι μας να αγοράσουμε Hasegawa, Esci, Italeri, 2-3 χρώματα, μία contacta και έναν στόκο, νομίζω humbrol στο πρασινο - λευκο σωληνάριο. Βάφαμε με ότι πινέλα βρίσκαμε, ενώ ό αερογράφος ήταν όνειρο με εκείνες τις αστρονομικές τιμές (Olympos, Iwata - τώρα έχω δύο, Badger, X-Acto που τους διαφήμιζε κι ο Verlinden). Ομως ήρθε και η ώρα της δικαίωσης. Εισαγωγή με υποτροφία στο πανεπιστήμιο και τα χρήματα δαπανήθηκαν για να αγοραστεί ο θρυλικός και πάμφθηνος Badger 350 που σχεδόν 23 χρόνια μετά δουλεύει, ή σχεδόν δουλεύει ακόμη και σήμερα. Φιάλες αέρα, διαλυτικά, νέοι μπελάδες, το μικρόβιο θεριεύει, όμως οι εποχές δεν επιτρέπουν πολλά πολλά καθώς ο μοντελισμός είναι ακόμη ακριβό χόμπυ στην Ελλάδα και το budget ενός φοιτητή περιορισμένο. Σιγά σιγά αρχίζουν άλλα πράγματα να κερδίζουν την προσοχή, αγάπες, δουλειά, οικογένεια, παιδί, σπίτι, όπως προβλέπεται στο πρόγραμμα. Πάντα όμως σταματούσα στη βιτρίνα της Βαρβάρας, όταν κρατούσα τη Βασω από το χέρι. Πάντα με έτρωγε μέσα μου. Εκείνη με κορόϊδευε, ήθελε να πάμε για καφέ, ή έστω σε κάποιο πολυκατάστημα, "έλα μη χαζολογάς, μεγάλωσες". Μέχρι που αυτό το καλοκαίρι, μετά και το θάνατο του πατέρα μου, έχοντας μετά από 17 χρόνια επιστρέψει στη Σέρρες από τη Θεσσαλονίκη, έπεσα πάνω στο μαγαζί του τωρινού φίλου μου, του Γιώργου και αγόρασα- κρατώντας από το χεράκι την 7χρονη πλέον Μυρτώ - το Mirage F1 σε 1/72. The rest is history...... Να είστε καλά όλοι σας και καλά μοντέλα. Οπως λέμε καλά μυαλά, σε όσους έχουν μείνει ακόμη
