Modelclub.gr - Greek Modelling Community - Bristol F.2b Fighter, 1/32 Wingnut Wings

Featured reviews

Latest Reviews

Bristol F.2b Fighter, 1/32 Wingnut Wings

Γράφει ο/η Κοντογιάννης Γεώργιος

01.09.09

Bristol F.2b Fighter
[in box review]

Κοντογιάννης Γεώργιος

Θέμα:	Bristol F.2b Fighter
Κατασκευαστής:	Wingnut Wings
Κωδικός:	32004
Κλίμακα:	1/32
Είδος:	Πλαστικό + PE
Ημερομηνία review:	Σεπτεμβριος 2009

Το αεροσκάφος

Την 1η Ιουλίου 1916 ξεκινά μία από πλέον αιματηρές μάχη της ιστορίας, η μάχη του Somme. Οι Βρετανοί σε μία προσπάθεια να ανακουφίσουν τους σκληρά πιεζόμενους Γάλλους στο Verdun, ετοιμάζονται να εξαπολύσουν μία μεγάλης κλίμακας επίθεση στον τομέα του Somme με σκοπό να επιτύχουν την πολυπόθητη διάσπαση του μετώπου. Η αεροπορική αναγνώριση παίζει πλέον σημαντικότατο ρόλο στη σχεδίαση των επιθέσεων αλλά και στη διοίκηση των μονάδων και το σύνολο των εμπλοκών στον αέρα έχει να κάνει με την επίτευξη ή την παρεμπόδιση της νέας αυτής μορφής αναγνώρισης. Και όμως οι Βρετανοί διαθέτουν σαν αναγνωριστικά 185 B.E.2, ένα αεροσκάφος πολύ αργό ακόμα και για τα μέτρα του 1916, με τον παρατηρητή μπροστά από τον πιλότο (!) και πρακτικά ανίκανο να αντιμετωπίσει την οποιαδήποτε μορφής επίθεση. Ηδη από τις αρχές του φθινοπώρου του 1915 το RFC (Royal Flying Corps) θα ζητήσει την αντικατάσταση του τύπου και θα δώσει έμφαση στη δυνατότητα του νέου τύπου να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Το Royal Aircraft Factory θα προσπαθήσει να καλύψει τις ανάγκες σχεδιάζοντας και παράγοντας από το Σεπτέμβριο του 1916 το R.E.8, το οποίο αν και θα έχει τον πιλότο μπροστά από τον παρατηρητή, ελάχιστα παραπάνω θα προσφέρει στον τομέα των επιδόσεων και της αυτοπροστασίας.

Την κατάσταση αυτή είχε στο μυαλό του ο Frank Barnwell όταν το Μάρτιο του 1916, την ίδια χρονική περίοδο που ξεκινούσε και η σχεδίαση του R.E.8, άρχισε να σχεδιάζει έναν αντικαταστάτη του B.E.2. Καταλήγοντας στο σωστό συμπέρασμα πως ένα διθέσιο, άρα μεγάλο και βαρύ αεροσκάφος, είχε τη μόνη πιθανότητα επιβίωσης στις υψηλές επιδόσεις, θα βασίσει στις σχεδιάσεις του στους ισχυρότερους διαθέσιμους αεροπορικούς κινητήρες. Ετσι το πρώτο του σχέδιο, το Bristol R.2A, διαθέτει κινητήρα Beardmore ισχύος 120hp και το δεύτερο Bristol R.2B κινητήρα Hispano-Suiza 150hp, ισχύ που για τα μέσα του 1916 έμοιαζε ουτοπική σε σχέση με τους 90-110hp των ευρύτατα διαδεδομένων περιστροφικών κινητήρων. Και ο Barnwell δεν θα σταματήσει εκεί, μόλις γίνει διαθέσιμος ο Rolls-Royce Falcon των 190hp, θα παρουσιάσει νέα σχεδίαση που θα κάνει χρήση του Falcon ο οποίος υποσχόταν ακόμα μεγαλύτερες ιπποδυνάμεις.

Οι υποσχόμενες επιδόσεις ήταν πλέον τέτοιες που το νέο αεροσκάφος εντάχθηκε στην κατηγορία των μαχητικών και έλαβε την ονομασία Bristol F.2A. Μία παραγγελία για 2 πρωτότυπα (νηολόγια Α3303 – Α3304) και πενήντα αεροσκάφη παραγωγής (Α3305 – Α3354) θα φτάσει στη Bristol και το πρώτο πρωτότυπο (Α3303) με κινητήρα Falcon θα βρεθεί στον αέρα στις 09/09/1916. Μικρές αλλαγές θα γίνουν στο σύστημα ψύξης του κινητήρα και το Α3303 στις 16/10/1916 θα παραδοθεί στο Central Flying School στο Upavon για επίσημες δοκιμές. Με το όλο πρόγραμμα να επιταχύνεται, το δεύτερο πρωτότυπο (Α3304) με κινητήρα Hispano-Suiza 150hp θα πετάξει στις 25/10/1916, αλλά οι επιδόσεις του είναι κατώτερες του πρώτου και η ιδέα θα εγκαταληφθεί. Εν τω μεταξύ το Α3303 θα φτάσει Orfordness για δοκιμές οπλισμού και θα αποκτησει ένα σκοπευτικό Aldis για τον πιλότο που διέθετε ένα συγχρονισμένο πολυβόλο Lewis και μία διάταξη Scarff No 2 με ένα Lewis για τον παρατηρητή ο οποίος και θα ήταν υπεύθυνος για την άμυνα του οπισθίου ημισφαιρίου του αεροσκάφους. Με τις δοκιμές να προχωρούν χωρίς προβλήματα ξεκινά η παραγωγή με τα πρώτα πενήντα αεροσκάφη να διαφέρουν αλάχιστα από την τελική μορφή του πρώτου πρωτοτύπου Α3303. Οι παραδόσεις θα ξεκινήσουν λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1916 και τα πρώτα αεροσκάφη θα τα παραλάβει το 48 Squadron στο Rendcombe το οποίο και θα ξεκινήσει αμέσως την εξοικίωση με τον νέο τύπο. Το σμήνος θα σταλεί στη Γαλλία στις 08/03/1917 (άλλες πηγές αναφέρουν σαν ημερομηνία άφιξης την 18/03/1917), 2 μόλις μέρες μετά το 55 Squadron το οποίο θα φέρει στη Γαλλία τα ολοκαίνουργιά του D.H.4.

Την ίδια χρονική περίοδο γινόντουσαν και η προετοιμασίες για την επίθεση στο Arras οπότε ο Major-General Trenchard αποφάσισε να κάνει χρήση των δύο νέων τύπων με την έναρξη της μάχης με σκοπό να αυξήσει τον παράγοντα της έκπληξης. Δυστυχώς, για λόγους που δεν θα εξηγηθούν ποτέ, το F.2B θα φτάσει στη Γαλλία φέρνοντας μαζΙ του και τη φήμη ενός εύθραστου αεροσκάφους αν και κανένα ατύχημα που να οφείλεται σε δομική αστοχία δεν είχε συμβεί μέχρι τότε. Ακόμα χειρότερα ο διοικητής του 48 Squadron, Captain William Leefe Robinson, δεν είχε καμμία εμπειρία στον αεροπορικό πόλεμο στο Δυτικό μέτωπο και κανείς δεν είχε φροντίσει να αναπτύξει τακτικές για τη σωστή χρήση ενός διθέσιου μαχητικού. Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, ο Robinson με την άφιξή του στη Γαλλία θα μάθει πως υπήρξαν περιπτώσεις όπου το λάδι λίπανσης του οπλισμού πάγωνε στο ύψος πτήσης και προκαλούσε προβλήματα στη λειτουργία των όπλων. Σε μία μοναδική επίδειξη διεστραμένης λογικής θα διατάξει να σταματήσει η λίπανση των όπλων πιστεύοντας πως θα λύσει το πρόβλημα!!! Η αντίδραση του αξιωματικού οπλισμού του σμήνους δεν καταγράφηκε ποτέ και κάτω από αυτές τις συνθήκες στις 05/04/1917, 6 F.2A με διοικητή τον ίδιο τον Robinson στο Α3337 θα απογειωθούν ανοίγοντας την αυλαία της επιχειρησιακής χρήσης του νέου αεροσκάφους. Η τύχη 4 από αυτά (Α3320, Α3340, Α3343 και του Α3337 του Robinson) θα σφραγιστεί όταν θα συναντήσουν μία ομάδα από Albatros D.III της Jasta 11 τα οποία είχαν ως διοικητή ούτε λίγο ούτε πολύ τον εμπειρότατο Rittmeister Manfred von Richthofen. Ο Robinson θα κρατήσει τα αεροσκάφη του σε κλειστό σχηματισμό και η σφαγή θα έχει διαδικαστικό χαρακτήρα με τους βρετανούς να μάχονται γενναία αλλά μάταια, θύματα της τακτικής τους και του αλίπαντου οπλισμού τους. Από τα δύο που θα επιστρέψουν, το ένα φέρει εκτεταμμένα πλήγματα, τέτοια που να χαρακτηρισθεί θαύμα το ότι μπόρεσε να εξακολουθήσει να πετάει. Τότε ήταν που αρκετοί πιλότοι κατέληξαν στο προφανές συμπέρασμα πως είναι αδύνατο ένα αεροσκάφος να είναι εύθραστο και να μπορεί να αντέχει τέτοιες ζημιές μάχης. Οι τακτικές θα αλλάξουν και το F.2B δεν θα κοιτάξει ποτέ πίσω.

Η δεύτερη σειρά παραγωγής θα ενσωματώσει διάφορες αλλαγές που κρίθηκαν απαραίτητες από την πολεμική εμπειρία και θα αποκτήσει την ονομασία Bristol F.2B. Τα πρώτα 200 θα παραχθούν με κινητήρα Rolls-Royce Falcon II 220hp και όλα τα υπόλοιπα (από το Α7177 και μετά) με κινητήρα Rolls-Royce Falcon ΙΙΙ 275hp. Και ξαφνικά όλοι ήθελαν F.2B με την απαίτηση για αεροπορικούς κινητήρε να έχει φτάσει σε ύψη που η Rolls-Royce αδυνατούσε να καλύψει και οι άνθρωποι της Bristol να προσπαθούν με φρενήρεις ρυθμούς να δοκιμάσουν εναλλακτικούς κινητήρες. Πρώτες προσπάθειες έγιναν με έναν κινητήρα Hispano-Suiza 200hp και έναν Sunbeam Arab αλλά και στις δύο περιπτώσεις η πτώση των επιδόσεων ήταν μη αποδεκτή. Παρά τις μειωμένες επιδόσεις όμως θα αποφασιστεί η παραγωγή F.2B με κινητήρα Arab για χρήση αποκλειστικά σαν αναγνωριστικά αλλά θα αποδειχθεί πως η επιλογή του Arab ήταν πολύ βιαστική με τον κινητήρα να έχει ακόμα σοβαρά προβλήματα αξιοπιστίας να λύσει, αξίζει να σημειωθεί πως από το συμβόλαιο παράδοσης 1800 Arab στο τέλος του 1917, είχαν παραδοθεί μόλις 81 με 1311 να παραδίδοντα μέχρι το τέλος του 1918. Ετσι στις 31/10/1918 η RAF θα διαθέτει 721 F.2B με κινητήρα Arab, από τα οποία όμως μόλις τα 79 θα βρίσκονται στο Δυτικό μέτωπο (long Range Artillery Spotting Flights L, N, O και P). Ταυτόχρονα μεγάλος αριθμός κατασκευαστών θα λάβει εντολές για παραγωγή F.2B με την ανάγκη εξεύρεσης εναλλακτικού κινητήρα να γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Αλλοι κινητήρες που δοκιμάστηκαν ήταν ο Siddeley Puma των 230hp, ο Royal Aircraft Factory 4d των 200hp και οι αμερικανοί θα πάρουν άδεια παραγωγής του F.2B προσαρμόζοντάς του τον Liberty 12 των 400hp με απογοητευτικά αποτελέσματα. Παρά τις κατά καιρούς ελπίδες, ο Falcon τελικά θα δώσει ισχύ στο σύνολο σχεδόν των F.2B που θα πολεμήσουν στο Δυτικό μέτωπο.

Στον επιχειρησιακό τομέα, μόλις τα πρώτα προβλήματα ξεπεράστηκαν, οι πιλότοι θα συνειδητοποιήσουν πως έχουν στα χέρια τους ένα αεροσκάφος με επιδόσεις ίσες, αν όχι ανώτερες, των αντιπάλων μαχητικών με το πρόσθετο πλεονέκτημα της προστασίας από τον πίσω πολυβολητή. Οι Γερμανοί θα βρεθούν να αντιμετωπίζουν ένα αναγνωριστικό υψηλών επιδόσεων το οποίο, αν οι συνθήκες το απαιτούσαν μπορούσε, να μεταβληθεί σε θανάσιμο αντίπαλο. Οι κλασικοί ελιγμοί που έκαναν τον αντίπαλο να προσπεράσει μπορούσαν να αποβούν μοιραίοι γιατί το F.2B μπορούσε να κάνει overshoot κάτω από τον αντίπαλο με τον πίσω πολυβολητή να έχει την ευκαιρία να πλήξει το αντίπαλο αεροσκάφος. Για πρώτη φορά θα εμφανιστούν και άσσοι πολυβολητές καθώς οι πιλότοι θα ανακαλύψουν πως μπορούν να πλήξουν τον αντίπαλο πρακτικά από κάθε γωνία και θα αναπτύξουν ανάλογες τακτικές. Από τα κορυφαία δίδυμα είναι ο πιλότος Lt A. E. McKeever και ο πολυβολητής του Sgt. L. F. Powell οι οποίοι από τον Ιούνιο του 1917 μέχρι τον Ιανουάριο του 1918 θα πετύχουν 30 και 8 καταρρίψεις αντίστοιχα.

Τα F.2Β θα πολεμήσουν σε κάθε μέτωπο του Α' Π.Π με εξαίρεση αυτά της Απω Ανατολής και θα γνωρίσουν παντού την ίδια επιτυχία. Το τέλος του πολέμου θα βρει τη RAF με πολλά πλεονάζοντα F.2B τα οποία θα πουληθούν πολλες χώρες και θα παίξουν κάθε δυνατό ρόλο που μπορούσαν να φέρουν εις πέρας. Το εξαιρετικό αυτό αεροπλάνο θα αποσυρθεί από τη RAF το 1932 έπειτα από 16 χρόνια υπηρεσίας σε μία χρονική περίδο όπου οι εξελίξεισ κάθε πενταετία στην αεροναυπηγική ήταν κυριολεκτικά χαοτικές. Τα τελευταία που θα αποσυρθούν από την ενεργό υπηρεσία το 1936 θα είναι τα 6 F.2B που είχαν παραχωρηθεί στη Νέα Ζηλανδία το 1927. Σήμερα υπάρχει ένα F.2B (D8096) σε πτητική κατάσταση και ανοίκει στο Shuttleworth Collection. Αποκαταστάθηκε το 1951 και έκτοτε πετά με την αρχική μηχανή του τη συντήρηση της οποίας έχει αναλάβει η Rolls-Royce. Σαν στατικά εκθέματα F.2B υπάρχουν τόσο στο Imperial War Museum στο Lambeth όσο και στο RAF Museum στο Hendon. Το F.2B ήταν το πρώτο αεροσκάφος το οποίο επέτρεψε την ανάπτυξη τακτικών όπου και τα 2 μέλη του πληρώματος λάμβαναν ενεργό ρόλο στη μάχη και μπορούμε να πούμε πως ήταν ο πρόγονος όλων των σημερινών διθέσιων μαχητικών

Το μοντέλο

Ανοίγοντας το ασφυκτικά γεμάτο κουτί βρίσκεται κανείς μπροστά σε 7 πλαίσια πλαστικού, 1 πλαίσιο διάφανων κομματιών, το βιβλίο των οδηγιών (28 σελίδες!!!), ένα μικρό photoetched και μία τεράστια καρτέλα σημάτων. Τα πάντα, ακόμα και οι οδηγίες, είναι μέσα σε προστατευτικες πλαστικές σακούλες και δεν κινδυνεύουν από γρατζουνιές ή σπασίματα. Το επίπεδο χύτευσης είναι κορυφαίο. Υστερα από πολύ προσεκτικό ψάξιμο δεν βρέθηκε κανένα pin mark ή sink mark σε σημεία που να είναι ορατά μετά τη συναρμολόγιση. Οι περισσότερες λεπτομέρειες είναι ανάγλυφες, ακριβώς όπως και στο πραγματικό αεροσκάφος και οι υφασμάτινες επιφάνειες στις πτέρυγες και την άτρακτο έχουν αποδωθεί πολύ διακριτικά. Το επίπεδο της λεπτομέρειας είναι κορυφαίο και όλες οι λεπτομέρειες είναι σαφείς και διακριτές.

Στο χώρο του cockpit υπάρχουν πρακτικά τα πάντα που υπήρχαν και στο πραγματικό αεροσκάφος. Το πλαστικό κάθισμα αναπαριστά εξαιρετικά το πραγματικό πλεκτό κάθισμα και οι ζώνες ασφαλείας δίνονται σε photoetched. Η δομή του αεροσκάφους δίνεται σε ξεχωριστά κομμάτια διευκολύνοντας κατά πολύ το βάψιμο και επιτρέποντας να περάσει ο μοντελιστής τα εσωτερικά συρματόσκοινα που ενίσχυαν τον σκελετό. Το που και πως περνάνε τα συρματόσχοινα αυτά αναφέρεται λεπτομερώς στις οδηγίες κατασκευής. Τα όργανα δίνονται στα σήματα και απαιτούν να βαφτούν με λευκό οι επιφάνειες των οργάνων που υπάρχουν ανάγλυφες πάνω στον πίνακα. Στο χώρο του παρατηρητή δίνονται το πολύ καλό κάθισμα, 6 εξαιρετικής λεπτομέρειας γεμιστήρες για το πολυβόλο Lewis και σε photoetched η πάνινη θήκη στο πίσω μέρος. Μπροστά από τον πιλότο υπάρχει το firewall το οποίο δίνεται με πλήρη λεπτομέρεια. Αυτό σε συνδυασμό με τις πλήρεις και λεπτομερείς βάσεις για τον κινητήρα επιτρέπει στους γενναίους να αναπαραστήσουν το μοντέλο τους με τη μηχανή πλήρως ορατή. Στο σύστημα προσγείωσης δίνονται το αρχικό και το μετέπειτα ενισχυμένο, οπότε προσοχή στις οδηγίες σχετικά με το ποιο σύστημα ταιριάζει με το αεροσκάφος που κατασκευάζεται. Και εδώ η λεπτομέρεια είναι πολύ καλή, δίνεται ακόμα και η μικρή αντλία πεπιεσμένου αέρα στο δεξιό σκέλος η οποία λειτουργούσε με μία μικρή προπέλα και αποστολή είχε τη συμπίεση του συστήματος παροχής καυσίμου. Πρωτού κολλήσετε τα δύο μισά της ατράκτου βεβαιθείτε πως έχετε κολλήσει τα 4 μικρά photoetched (τεμάχια Ρ5) στο πίσω μέρος και έχετε βάψει εσωτερικά με battleship gray όλα τα μεταλλικά τμήματα και με CDL (clear doped linen) όλα τα υπόλοιπα.

Οι πτέρυγες δίνονται σε 3 τμήματα η κάθε μία, κεντρικό και 2 ημιπτέρυγες. Εδώ η επιφάνεια κόλλησης είναι μικρή οπότε φροντίστε για καλή και ασφαλή κόλληση δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στη δίεδρο γωνία των ημιπτερύγων για να αποφύγετε δυσάρεστες εξελίξεις στη συνέχεια. Προσοχή επίσης χρειάζεται στην ένωση της ατράκτου με την κάτω πτέρυγα γιατί στο F.2B η άτρακτος στηριζόταν σε μερικά στυλίδια πάνω από την πτέρυγα. Οι φανατικοί της λεπτομέρειας θα προσθέσουν τις δύο λευκές μικρές σωληνώσεις προς το σωλήνα pitot στην αριστερή κάτω ημιπτέρυγα. Δώστε προσοχή στις οδηγίες σχετικά με το αν θα χρησιμοποιηθούν ή όχι και ποιες από τις βόμβες που δίνει το κιτ γιατί πρέπει να αφαιρεθούν τα σχετικά σημεία στήριξης. Ολες οι επιφάνειες ελέγχουν δίνονται σε ξεχωριστά κομμάτια οπότε μπορείτε να τις τοποθετήσετε σε οποιαδήποτε θέση θέλετε, δώστε όμως προσοχή στη θέση του stick στο cockpit καθώς και του συστήματος ελέγχου του rudder ώστε να ταιριάζουν με την θέση των επιφανειών ελέγχου που έχετε επιλέξει.

Στο χώρο της μηχανής μην ξεχάσετε τη μικρή αντλία νερού (κομμάτι Α58) και φροντίστε το σύστημα στήριξης του κινητήρα (κομμάτια Α2 και Α12) να έχει κολληθεί πολύ καλά με την υπόλοιπη άτρακτο. Ο κινητήρας είναι ένα μοντέλο από μόνος του και αποτελείται από 32 κομμάτια εξαιρετικής λεπτομέρειας, απαιτεί όμως προσεκτική συναρμολόγηση ώστε να ευθυγραμμιστούν όλα σωστά. Και εδώ υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης για του λάτρεις της υπερλεπτομερειας όπως η πλήρης δημιουργία του συστήματος ψύξης με τις σχετικές σωληνώσεις, καλώδια ανάφλεξης από του κατανεμητές προς τους κυλίνδρους και οι ατρόμητοι ίσως αποφασίσουν να αναπαραστήσουν τα ελατήρια επαναφοράς στα ωστήρια των βαλβίδων που ήταν ορατά στον Falcon. Δίνεται επίσης η δεξαμενή λαδιού, η δυνατότητα να τοποθετήσετε τις γρίλιες του ψυγείου νερού ανοικτές ή κλειστές και πλήρης blast tube για το πολυβόλο Vickers. Δίνονται επίσης και 2 έλικες, δίφυλλη και τετράφυλλη οι οποίες είναι εξαιρετικές σε λεπτομέρεια ειδικά στο κέντρο τους όπου υπάρχει ανάγλυφη αναπαράσταση του συστήματος στήριξης της έλικα στον άξονα του κινητήρα. Προσέξτε τις οδηγίες σχετικά με το ποια έλικα ταιριάζει στο αεροσκάφος που κατασκευάζετε.

Στα υπόλοιπα τμήματα του μοντέλου η λεπτομέρεια κινείται στα ίδια υψηλά επίπεδα. Ενδεικτικά αναφέρω πως η βάση Scarff για το πολυβόλο Lewis του παρατηρητή αποτελείται από 12 κομμάτια και είναι πιστή αναπαράσταση της πραγματικής. Δίνεται η δυνατότητα κατασκευής της με μονό ή διπλό πολυβόλο και εδώ φυσικά υπάρχουν τεράστια περιθώρεια βελτίωσης όπως η πρόσθεση σκοπευτικών ring and beam ή των πιο σύνθετων νυκτερικών σκοπευτικών. Ακόμα όμως και αν δεν σας ικανοποιεί ο οπλισμός, στο βιβλίο των οδηγιών υπάρχει μία φωτογραφία όπου στη θέση του Lewis έχει εγκατασταθεί μία κινηματογραφική κάμερα (!) με τη σχετική ηλεκτρογεννήτρια, οδηγούμενη φυσικά από μία μικρή προπέλα. Για τους εραστές του scratch build παραθέτω και μία φωτογραφία όπου στο πολυβόλο Lewis έχει προσθεθεί ένα νυκτερινό φωτιζόμενο σκοπευτικό Neame και ο ανάλογος εξοπλισμός ώστε να διαπιστωθεί το μήκος ευθείας τροχιάς των βλημάτων όταν το πολυβόλο έβαλε κάθετα προς το ίχνος πτήσης και με ταχύτητες 100mph.

Οι οδηγίες κατασκευής είναι ένα βιβλίο 28 (!) έγχρωμων σελίδων, μεγέθους λίγο μικρότερο από Α4. Το επίπεδο των πληροφοριών είναι κορυφαίο, ακόμα και οι πιθανές τονικότητες του χρώματος PC10 εξετάζονται και γίνονται σχετικές προτάσεις. Σε κάθε σημείο των ευκρινών οδηγιών δίνονται πολύ καλής ποιότητας φωτογραφίες του πραγματικού αεροσκάφους και στις περιπτώσεις που οι φωτογραφίες είναι από σύγχρονα συντηρημένα αεροσκάφη αναφέρονται τα τμήματα που δεν είναι αυθεντικά. Οι οδηγίες για το πέρασμα των συρματόσχοινων, ένα συχνότατα προβληματικό σημείο στα μοντέλα διπλάνων, είναι εξαιρετικές και για πρώτη φορά διαχωρίζονται τα στρογγυλής διατομής control cables με τα αεροδυναμικής διατομής συρματόσκοινα στήριξης της δομής του αεροσκάφους. Κάνοντας χρήση των φωτογραφιών των οδηγιών ο μοντελιστής μπορεί να προσθέσει πρόσθετη λεπτομέρεια όπως πχ τα συρματόσκοινα ελέγχου για τις γρίλιες του ψυγείου νερού του κινητήρα. Τα σήματα δείχνουν εξαιρετικής ποιότητας και τα χρώματά τους είναι σε απόλυτη σύμπτωση. Δίνονται σήματα για πέντε αεροσκάφη, όλα με τις άνω επιφάνειες σε PC10 και τις κάτω σε CDL. Γεγονός είναι πως οι βρετανοί δε φημίζονταν για τα φανταχτερά αεροσκάφη τους αλλά στις φωτογραφίες των οδηγιών υπάρχουν μερικά F.2B νυκτερινής δίωξης βαμένα με κίτρινες και μαύρες ή κόκκινες ρίγες δίνοντας ένα εντυπωσιακό σύνολο για όσους το αποτολμήσουν. Η εξαιρετική λεπτομέρεια υπάρχει και στα σήματα όπου δίνονται τα λογότυπα για την έλικα αλλά και για τα στυλίδια στήριξης.

Συμπέρασμα

Αγοράστε οπωσδήποτε κάποιο από τα μοντέλα της Wingnut wings, είναι μία ένδειξη του πως θα είναι το μέλλον του χόμπυ μας. Η εξαιρετική λεπτομέρεια δε συνεπάγεται τόνους δύσχρηστης ρητίνης και photoetched κομματιών, παραμένει δε σε υψηλότατα επίπεδα με τη χρήση του καλού γνωστού πλαστικού ενώ έχει γίνει σημαντική προσπάθεια τα στάδια της συναρμολόγησης να είναι βατά και οι οδηγίες να μην αφήνουν κανένα κενό ως προς τη θέση ή το χρώμα των κομματιών. Οντας διπλάνο το μοντέλο δεν είναι κατάλληλο για τον αρχάριο, ενώ ο μοντελιστής που θα το ξεκινήσει καλό θα είναι να έχει μία εμπειρία σε διπλάνα και γενικά στο χειρισμό εύθραστων μοντέλων.

Συνιστάται ανεπιφύλακτα σε μοντελιστές κάποιας εμπειρίας!

Κοντογιάννης Γεώργιος, Σεπτεμβριος 2009

Το κιτ αυτο, καθώς και τα αλλα μοντέλα της Wingnut Wing μπορείτε να τα προμηθευτείτε απευθείας απο το site τους: www.wingnutwings.com

Βιβλιογραφία

The Bristol fighter, Aircraft Profile 21, J. M. Bruce, 1965, Profile Publications Ltd.
The Bristol fighter, Aircraft Profile 237, Chaz Bowyer, 1971, Profile Publications Ltd.
Bristol fighter in action, Peter Cooksley, 1993, Squadron/Signal Publications, ISBN 0-89747-301-9.
Bristol fighter, Windsock Datafile 4, J. M. Bruce, 1995, Albatros Productions Ltd, ISBN 0-948414-08-1.
Bristol fighter, Windsock Datafile 115, L. A. Rogers, 2006, Albatros Productions Ltd, ISBN 1-902207-77-7.
Bristol fighter Special Vol. 1, J. M. Bruce, 1997, Albatros Productions Ltd, ISBN 0-948414-85-5.
Bristol fighter Special Vol. 2, J. M. Bruce, 1998, Albatros Productions Ltd, ISBN 1-902207-06-8.