Όπως είχα υποσχεθεί, σας παραθέτω την εμπειρία μου απο το 2ο παπατζο-build με θέμα πολιτικό όχημα...
Το κίτ που επιλέχθηκε είναι το Rover Mini Vintage Look της Fujimi στην 1/24 το οποίο καθόταν στο ράφι εδώ και μιά δεκαετία... Η κατασκευή ήταν γενικά απροβλημάτιστη αλλά και λόγω του deadline για την ολοκλήρωση του, δέν προχώρησα σε βελτιώσεις που κατα τη γνώμη μου επιβάλλονται σε μοντέλο αυτής της κλίμακας. Το μόνο που έγινε ήταν το κόψιμο των χεριών στις πόρτες και το σκάψιμο της "χούφτας" που υπάρχει καθώς μου χτύπαγε πολύ άσχημα που δινόταν "μασίφ"... Επίσης κλείστηκαν με φύλλο πλαστικού οι "κούφιες" πλάτες των καθισμάτων.
Αφού καθαρίστηκαν οι γραμμές του καλουπιού, το αμάξωμα τρίφτηκε με scotchbrite και περάστηκε με MrSurfacer 1200 σε σπρέι. Μετά την αποκάλυψη ατελειών που δέν φαίνονταν στο κόκκινο πλαστικό, ψεκάστηκαν άλλα δύο χέρια και ακολούθησαν δύο χέρια λευκο γυαλιστερό της Xtracrylix. Παράλληλα έγινε και η συναρμολόγηση του εσωτερικού, των αναρτήσεων, τρίψιμο των ελαστικών κλπ. Το εσωτερικό βάφτηκε με οδηγό φωτογραφίες των πραγματικών μίνι (όσον αφορά τα υλικά κατασκευής) αλλά με τα χρώματα που ταίριαζαν στο συγκεκριμμένο βάψιμο...
Πάντα πίστευα πώς τα χρώματα που πάνε καλύτερα στα Mini είναι το κόκκινο και το σκούρο πράσινο ή British Racing Green. Με δεδομένο ότι υπάρχει στο στόκ και το αγωνιστικό mini στο Monte Carlo το '67 της Tamiya (που αναγκαστικά θα γίνει κόκκινο), αυτομάτως το Fujimi πήγαινε για πράσινο... Έψαχνα όμως για κάτι που θα του έδινε μιά προσωπική πινελιά... Υπήρχε η σκέψη να βαφτεί κάτι ασυνήθιστο στην οροφή αντί για την κλασική σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου (που δίνεται σε χαλκομανία). Στην πορεία όμως του project και ενώ δέν έβρισκα τη σωστή απόχρωση του πράσινου, μου καρφώθηκε η ιδέα να το βάψω κάτι τελείως ασυνήθιστο και εί δυνατόν φωτεινό, ώστε να πάρει και λίγο χρώμα η βιτρίνα που κυριαρχείται απο γκριζο-πρασινο-καφέ αποχρώσεις... Και η τελική απόφαση λήφθηκε στο... βενζινάδικο, όπου είδα ένα πανέμορφο πορτοκαλί Mini! Μιά έρευνα στο δίκτυο απέφερε και πολλά υποψήφια σχέδια για την οροφή... Τελικά επιλέχθηκε ένας Kanji χαρακτήρας που μου άρεσε στο σχήμα αλλά και λόγω... συνειρμών με το χρώμα (πορτοκαλί-βουδιστές μοναχοί κλπ
) Παρεπιπτώντως το σχέδιο σημαίνει "δύναμη του πνεύματος" (ή του μυαλού). Το χρώμα που τελικά επιλέχθηκε είναι το Χ-6 της Tamiya που είναι πολύ πιό φωτεινό και "χαρούμενο" απο τα υπόλοιπα πορτοκαλί που βρήκα. Ακολούθησε η εκτύπωση του σχεδίου σε αυτοκόλλητο, κόπηκε προσεκτικά στο χέρι με το νυστέρι και ψεκάστηκε το μαύρο της Humbrol.
Μέχρι εδώ όλα πήγαιναν καλά... απέμενε μιά βδομάδα για τη λήξη του build και απέμενε να βερνικωθεί και να βαφτούν τα χρώμια... Και τότε έκανα το ΛΑΘΟΣ!
Ποτέ δέν δοκιμάζουμε κάτι καινούργιο στο τελευταίο μας δημιούργημα... εγώ όμως το έκανα... και φυσικά η καταστροφή χτύπησε! O σύντροφος παπατζομοντελιστής (και καλό παιδί κατα τ'αλλα
) Staticjim μου έδωσε ένα βερνίκι αυτοκινήτου που το είχε δοκιμάσει και είχε εξαιρετικά αποτελέσματα... στο κινητό του! Εγώ πάλι με τη σιγουριά πώς τα χρώματά μου είναι ακρυλικά, είναι σχεδόν 5 χέρια και έχουν αφεθεί σχεδόν 3 βδομάδες να στεγνώσουν, δέν πολυ-σκοτίστηκα... Η τύχη μου προσπάθησε να με προειδοποιήσει καθώς το πρώτο χέρι έπεσε σάν... χιόνι στο μοντέλο! Πολύ αραιωμένο λέω και στεγνώνει πρίν κάτσει... Μειώνω πίεση και ψεκάζω απο πιό κοντά... Δέν "χιονίζει" αλλά κάνει "φλοιό πορτοκαλιού"! Σε μερικά σημεία που έπεσε λίγο παραπάνω όμως το βλέπω και γίνεται γυαλί! Το πλακώνω και εγώ 2 χέρια "υγρά" όπως λένε οι αυτοκινητάδες και όλα μια χαρά... Το βάζω στο ντουλάπι και ελπίζω για το καλύτερο!
Μετά απο ώρες που πάω να τσεκάρω, έρχεται το εγκεφαλικό... Το λευκό της οροφής είχε αρχίσει να εξαφανίζεται και στα σημεία που είχε τριφτεί το surfacer, αχνοφαινόταν το κόκκινο του πλαστικού! Δέν ξέρω άν βοήθησε το kanji στην οροφή αλλά κρατήθηκα και δέν το εκπαραθύρωσα... Όταν στεγνώσει λέω θα το περάσω ένα χέρι λευκό να το σώσω! Την άλλη μέρα όμως η διαφάνεια είχε επεκταθεί σε όλη την οροφή πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να ξαναμασκάρω το σχέδιο... Τέλος πάντων για να μή το κουράζουμε άλλο, το βερνίκι 3 μέρες μετά, ακόμα ήταν "ζωντανό" (δηλαδή άν το έπιανες σφιχτά άφηνες αποτύπωμα), μασκάρισμα δέν μπορούσε να γίνει για να ψεκαστεί ALCLAD, σύν του ότι δέν ήμουν καθόλου σίγουρος πώς θα είχα καλά αποτελέσματα με το χρώμιο που επίσης θα ήταν η πρώτη φορά που θα εφάρμοζα... Ευτυχώς που δέν είχα αφαιρέσει το χρώμιο απο τα κομμάτια του κίτ (που είναι απο τα καλύτερα χρωμιωμένα που έχω δεί) και αποφάσισα να δοκιμάσω με αυτοκόλητο bare-metal. Γενικά έμεινα πολύ ευχαριστημένος απο αυτό, δεδομένης και της προβληματικής εφαρμογής του... ʼν είχε περαστεί πρίν το βερνίκι θα είχε στρώσει πολύ καλύτερα, χώρια που θα μπορούσα να το δουλέψω με μεγαλύτερη ευχέρεια... τώρα δέν μπορούσα καλά-καλά να το πιάσω!
Ελλείψει χρόνου δέν περάστηκαν όλα τα χρωμιωμένα κομμάτια όπως θα έπρεπε, παρα μόνο τοποθετήθηκε ένα κομματάκι bare-metal ώστε να καλύψει τα άβαφτα μέρη στα σημεία που είχαν κοπεί απο το πλαίσιο... Παράλληλα μπήκαν οι χαλκομανίες στο ταμπλό αλλά λόγω βιασύνης η καταστροφή ξαναχτύπησε... Έριξα το ποτηράκι με το νερό πάνω στο φύλλο με τις υπόλοιπες χαλκομανίες! Γι'αυτό και δέν μπήκαν πινακίδες... και πάνω σε όλο το χαμό δέν έβρισκα και το clear red για τα φώτα! Επιστρατέφθηκε το future με λίγο κόκκινο και περάστηκαν 4(!) χέρια γιατί δέν κάλυπτε καλά! Και όλα αυτά λίγες ώρες πρίν την παρουσίαση του μοντέλου στο παπατζο-meeting...
Όλα τα κομμάτια κολλήθηκαν στο αμάξωμα με Micro Kristal Klear με την προοπτική να μπορούν να ξεκολλήσουν στο μέλλον ώστε να τριφτεί και γυαλιστεί το βερνίκι αλλά και να φτιαχτούν όπως πρέπει τα χρώμια... Απο μιά λογική απόσταση παρατήρησης πάντως δέν φαίνεται η ατέλεια, παρα μόνο στα close-up! Ίσως, κάποια στιγμή, όταν και άν βρεθεί χρόνος και κυρίως διάθεση!
Γενικά πάντως είμαι ευχαριστημένος που ξεμπέρδεψα (έστω και μ'αυτό το αποτέλεσμα) και πρόσθεσα επιτέλους κάτι στη βιτρίνα... Θα το σκεφτώ διπλά όμως για το επόμενο παπατζοbuild!
